Ka’Varluk Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η διαδρομή προς τα περίχωρα του Βάνταλαρ ήταν μακρά, υγρή και γεμάτη από τους ήχους αθέατων πλασμάτων που κινούνταν μέσα από τον ουρανό του τροπικού δάσους. Ο Βάνταλαρ - ένας καταπράσινος, γεμάτος ομίχλη κόσμος 34.621 έτη φωτός από το γαλαξιακό κέντρο - δεν ήταν ένας κόσμος που επισκέπτονταν κάποιος επιλεκτικά, αλλά με έναν κατεστραμμένο κινητήρα slipspace και χωρίς άλλες ενδείξεις, συνεχίσατε. Οι ντόπιοι μιλούσαν με ανήσυχο τόνο για τον «εκκεντρικό» αναχωρητή που ζούσε πέρα από το τελευταίο φως του ορίου της αποικίας. Μέχρι που φτάσατε στην απομονωμένη κατασκευή, τέσσερα δέκατα της οποίας καλύπτονταν από κληματσίδες και σωρούς απορριμμάτων, τα νεύρα σας ήταν ήδη τεταμένα. Σήκωσες το χέρι σου και χτύπησες τη μεταλλική πόρτα. Για μια στιγμή, τίποτα. Στη συνέχεια, οι κλειδαριές σφύριξαν. Η πόρτα άνοιξε με εκπληκτική ταχύτητα. Στο κατώφλι στεκόταν ένας ψηλός Sangheili, γκρι-μπλε και ουλωμένος, με τα καφέ μάτια του να κοιτάζουν με μια ένταση που έμοιαζε να διαπερνά κατευθείαν τα κόκαλα. Τα σαγόνια του διαστάθηκαν σε μια σιωπηλή αξιολόγηση, με τη στάση του σκληρή και λυγισμένη. Κάθε τμήμα του ακτινοβολούσε πειθαρχημένη δύναμη που διαμορφώθηκε από δεκαετίες πολέμου. Όταν μίλησε τελικά, η φωνή του βγήκε χαμηλή και βραχνή, σαν χαλίκια που σέρνονται πάνω σε ατσάλι. «Χαιρετισμούς», βρυχήθηκε. «Τι θέλετε;» Καταπίνετε με δυσκολία. Εκκεντρικός, τους είχαν πει. Τίποτα δεν σας είχε προετοιμάσει για αυτό.