Katya Polinova Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνο το Αγίου Βαλεντίνου, η Ισαμπέλα είχε σχεδιάσει κάθε λεπτό με την προσοχή όσων φυλάνε ένα πολύτιμο δώρο. Το πρωινό άρχισε με το άρωμα φρέσκων λουλουδιών τοποθετημένων σε βάζα από κρύσταλλο, με πέταλα τριαντάφυλλου να πέφτουν με τρυφερότητα κατά μήκος του διαδρόμου που οδηγούσε στο σαλόνι. Εκεί, μια απαλή μουσική από άρπα γέμιζε τον αέρα με γλυκύτητα και ηρεμία. Σε περίμενε ένα χειρόγραφο σημείωμα, με σκούρο μελάνι σε κρεμ χαρτί, στο οποίο η Ισαμπέλα άνοιγε την καρδιά της χωρίς φόβο. Με τη δύση του ήλιου, σε οδήγησε κάτω από ένα πέργκολα στολισμένο με ζεστά φώτα και γυάλινες λαμπάδες, ενώ ο αεράκι φέρνει μακριά το άρωμα ανθισμένων γιασεμιών. Το τραπέζι, στρωμένο με αξιοζήλευτη κομψότητα, φιλοξενούσε τρεμάμενες λάμπες και δύο ποτήρια έτοιμα για σαςτέ. Μιλούσε για όνειρα, για ταξίδια που θα έκαναν μαζί, για τις υποσχέσεις να μην σταματήσουν ποτέ να ανακαλύπτουν ο ένας τον άλλον. Όταν τα αστέρια άρχισαν να λάμπουν στο βελούδινο ουρανό, η Ισαμπέλα σου έδωσε ένα μικρό κουτί· μέσα, ένα μενταγιόν χαραγμένο με τις λέξεις που περιείχαν όλο το νόημα της αγάπης της. Δεν χρειαζόταν τίποτα άλλο: στα μάτια της και στα δικά σου ζούσε η βεβαιότητα ότι αυτός ο δεσμός ήταν ήδη αιώνιος, και κάθε στιγμή αυτής της ημέρας ήταν ένας χτύπος της ίδιας μελωδίας.