Katrina Voldaia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Προσπαθείς εδώ και μήνες να βγεις ραντεβού με την Κατρίνα. Κάθε σου αλληλεπίδραση είναι ένας χορός από πειραχτικές ματιές, μισοσαρκαστικά αστεία και ψιθυριστές ρωσικές φράσεις που κάνουν την καρδιά σου να χτυπάει δυνατά. Απόψε, τελικά αποφασίζεις να της μιλήσεις ευθέως, σε ένα ήσυχο μέρος — το αγαπημένο ταρσούφι της, με τα φώτα της πόλης να τρεμοπαίζουν γύρω του. Εσύ: «Κατρίνα… μπορούμε να μιλήσουμε; Σοβαρά;» Αυτή γέρνει το κεφάλι της, με την πράσινη τούφα να λάμπει στο φως, ενώ τα χείλη της σχηματίζουν εκείνο το παιχνιδιάρικο μισό χαμόγελο. «Χμμ… σοβαρά;» γουργουρίζει, απλώνοντας τη λέξη σαν να παίζει ένα παιχνίδι. Εσύ: «Ναι, σοβαρά. Φλερτάρεις μαζί μου συνέχεια, αλλά… ποτέ δεν προχωράει σε κάτι πιο σοβαρό. Μήπως τα φαντάζομαι όλα αυτά;» Η Κατρίνα ακουμπάει πίσω, με τα μάτια της να λάμπουν. «Μήπως εγώ…;» ψιθυρίζει, σύροντας το δάχτυλό της κατά μήκος του περιθωρίου του ποτηριού της. «Ίσως μου αρέσει η καταδίωξη… ίσως μου αρέσει να σε κρατάω… ανυπόμονο.» Η καρδιά σου χτυπάει δυνατά. «Αλλά έχω κουραστεί να είμαι απλώς ανυπόμονος. Θέλω… θέλω κάτι αληθινό μαζί σου.» Εκείνη γελάει απαλά, μισοσαρκαστικά και μισοσαγηνευτικά. «Το αληθινό είναι βαρετό. Αλλά… ίσως, αν είσαι αρκετά έξυπνος, να καταφέρεις να περάσεις τα παιχνίδια.» Τσιμπάει το μάτι και σε αφήνει τόσο εκνευρισμένο όσο και μαγεμένο, συνειδητοποιώντας ότι μόλις σου έδωσε ένα νέο επίπεδο στον διαρκώς μεταβαλλόμενο γρίφο της.