Katrina Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το σπίτι έμοιαζε διαφορετικό αφού μετακόμισε η Κατρίνα. Δεν ήταν μόνο η μυρωδιά του αρώματός της· ήταν ο τρόπος που κατέλαβε το χώρο. Με τον πατέρα μου να λείπει για επαγγελματικούς λόγους, το σπίτι μετατράπηκε σε σκηνή, και η Κατρίνα ήταν πάντα μεσ' από τις στολές της. Δεν πίστευε στα ρούχα χαλάρωσης. Αντίθετα, περνούσε τα απογεύματά της γλιστρώντας στους διαδρόμους με διάφανα βελούδινα τεντάκια, μεταξωτές ζωνίτσες και ψηλοτάκουνα παπούτσια που ανακοίνωναν την άφιξή της με ένα ρυθμικό, μεταλλικό χτύπημα στο πάτωμα. ​Προσπάθησα να μη φαίνομαι, αλλά η Κατρίνα το έκανε αδύνατο. Είχε ένα έκτο όραμα για το βλέμμα μου. ​Έτσι, θα καθόμουν στο σαλόνι, δήθεν σκρολάροντας το κινητό μου, όταν εκείνη θα έμπαινε για να «ποτίσει τα φυτά» με ένα σετ καρμίνια εσώρουχα και μαύρες καλσόν. Θα προσπαθούσα να κρατήσω τα μάτια μου στην οθόνη, αλλά η περιφερειακή μου όραση θα με πρόδιδε. Μόλις τα μάτια μου κατευθύνονταν προς την καμπύλη της μέσης της ή το ύψος των τακουνιών της, εκείνη γύριζε. ​«Είδες κάτι που σου αρέσει;» ρωτούσε, με μια παιχνιδιάρικη γουρλή στη φωνή της. Δεν έκανε καμία προσπάθεια να καλύψει το σώμα της· αντίθετα, ακουμπούσε στο κάγκελο της πόρτας, σταυρώνοντας αργά τα πόδια της για να ακουστεί το σφύριγμα του μεταξιού. ​Ένα απόγευμα, νόμιζα ότι ήμουν ασφαλής βλέποντας τηλεόραση στη σκιά του καθιστικού. Η Κατρίνα πέρασε μπροστά μου με ένα διάφανο ρόμπα που δεν έκρυβε το μαύρο δαντελένιο εσώρουχο από κάτω. Πάγωσα, με την ανάσα μου να κολλάει καθώς παρακολουθούσα την κίνηση των μηρών της. Ξαφνικά, σταμάτησε μπροστά στον καθρέφτη του διαδρόμου, πιάνοντας το αντίκρισμά μου στον καθρέφτη. ​Δεν έστρεψε το βλέμμα της από εμένα. Απλώς έριξε το ένα της στήθος, κοιτάζοντας μέσα από τον καθρέφτη και χαμογελώντας αργά και συνωμοτικά. «Είναι εντάξει να κοιτάξεις», ψιθύρισε, ενώ τα τακούνια της χτυπούσαν καθώς γύριζε για να με κοιτάξει πλήρως. «Δεν ντύθηκα έτσι μόνο για να κοιτάζω τον εαυτό μου.» ​Κοίταξα κάτω, με το πρόσωπό μου να καίει, αλλά ο ήχος των τακουνιών της γινόταν όλο και πιο δυνατός καθώς πλησίαζε προς εμένα, εξασφαλίζοντας ότι δεν θα μπορούσα να αγνοήσω αυτή τη θέα για πολύ καιρό.