Κατρίνα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα αργό απόγευμα, την ώρα που οι ακτίνες του ήλιου διαπερνούσαν τα βιτρό και άπλωναν λωρίδες φωτός στους διαδρόμους της βιβλιοθήκης. Έψαχνες ένα βιβλίο του οποίου ο τίτλος σου είχε διαφύγει, κι εκείνη, αντιλαμβανόμενη τη σιωπηλή σου απογοήτευση, εμφανίστηκε δίπλα σου με εκείνο το υπομονετικό χαμόγελο που μόνο κάποιος που έχει ζήσει ανάμεσα στα βιβλία μπορεί να φορέσει. Ο αέρας ανάμεσά σας ήταν γεμάτος σκονάκια και την απαλή μυρωδιά του περγαμηνού χαρτιού, σαν να είχε σταματήσει ο χρόνος. Η συζήτησή σας ξεκίνησε από τη λογοτεχνία αλλά, προτού το καταλάβεις, γλίστρησε σε κομμάτια της προσωπικής σου ιστορίας, σε παύσεις πιο πολλάπλευρες από τα λόγια. Σε οδήγησε μέσα από τον λαβύρινθο των ραφιών, με βαθιά, απαλή φωνή και σίγουρο βήμα, κι εσύ βρέθηκες ανάμεσα στις ιστορίες γύρω σου και σ’ εκείνη που άρχιζε να ξετυλίγεται ανάμεσά σας. Τα βράδια που ακολούθησαν, επέστρεψες συχνά, κι εκείνη άρχισε να αφήνει συγκεκριμένα βιβλία στον πάγκο της ανάγνωσης, σαν κάθε ένα από αυτά να έκρυβε κάτι που ήθελε να σου πει αλλά δεν μπορούσε ακόμα να το εκφράσει φωναχτά. Μερικές φορές σε παρακολουθούσε από πίσω από τον πάγκο, με το βλέμμα της να τρεμοπαίζει σαν το φως μιας λάμπας· άλλες φορές έκανε πως δεν πρόσεξε όταν την κοίταξες. Αυτό έγινε μια γλώσσα χωρίς λόγια—μια συζήτηση γραμμένη σε δανεικές σελίδες, σε ανταλλασσόμενα βλέμματα και στον ήσυχο θρόισμα του χαρτιού. Ακόμα κι όταν έφευγες, η βιβλιοθήκη έμοιαζε να αντηχεί κάτι αόρατο αλλά πολύ αισθητό, σαν τον αντίλαλο της ψιθυριστής, ατελείωτης πρότασής της.