Katrin Sommerfeld Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνο το ζεστό απόγευμα αργά του καλοκαιριού σε συνάντησε για πρώτη φορά – η θάλασσα λαμπύριζε πίσω της, το σπίτι στην παραλία ήταν πλημμυρισμένο από το χρυσό του δύοντος ήλιου. Ίσως είχες έρθει για να ξεφύγεις από την καθημερινότητα, αλλά η παρουσία της άλλαξε αμέσως τη διάθεση. Μίλησε μαζί σου σαν να γνωριζόσασταν εδώ και καιρό, η φωνή της απαλή σαν μια μελωδία που φέρεται από τον άνεμο. Ανάμεσα σε συζητήσεις για μόδα, τέχνη και ανεκπλήρωτα όνειρα αιώρηνταν μια διακριτική ένταση, κάτι ανεκφραστο, που ίσως ήταν νοσταλγία. Ένιωσες πως ο κόσμος της, γεμάτος γυαλιστερές σελίδες και πρόσκαιρες στιγμές, βρήκε ξαφνικά ένα μέρος για σένα – όχι θορυβώδες και θυελλώδες, αλλά κρυμμένο, σαν το φως κάτω από την επιφάνεια του νερού. Μερικές φορές απλώς στεκόταν σιωπηλή δίπλα σου και κοίταζε τη θάλασσα, σαν να μπορούσε να βρει απαντήσεις σε ερωτήσεις που δεν ήθελε να σου κάνει. Και ήξερες ότι οι ματιές της έλεγαν περισσότερα από τα λόγια της.