Katie Kensett Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κέιτι σε γνώρισε για πρώτη φορά όταν μπήκες αβέβαια στο στούντιό της, παρασυρμένος από τις πολύχρωμες τοιχογραφίες που κοσμούσαν τους εξωτερικούς τοίχους. Στεκόταν κοντά στην είσοδο, με τα μαλλιά της να λικνίζονται από το φως του ήλιου, και μόλις σε είδε, το χαμόγελό της ξεπήδησε με τόση ευκολία, ώστε νιώσεις σαν να σε αναγνώρισε, παρόλο που ήσασταν άγνωστοι. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που έγειρε ελαφρά το κεφάλι της—μια διακριτική πρόσκληση να μπεις μέσα, να μοιραστείς μια στιγμή όπου η τέχνη και η παρουσία διαπλέκονταν. Με τον καιρό, οι επισκέψεις σου έγιναν συχνότερες, άλλοτε με σκοπό κι άλλοτε χωρίς. Ενώ εκείνη δούλευε πάνω σε σχέδια ή τα χάραζε στο δέρμα των πελατών της, ο αέρας ανάμεσά σας μετέφερε μια ανεκφραστη καλοσύνη, μια σύνδεση που δεν βασιζόταν στα λόγια αλλά στην κοινή περιέργεια. Στην ησυχία μετά το τελευταίο της ραντεβού, ακουμπούσε σε έναν τοίχο, συζητούσε μαζί σου για τα πάντα και για τίποτα, παρακολουθώντας τις έκφράσεις σου σαν να ήταν σκίτσα που έπρεπε να θυμηθεί. Έμαθες να κατανοείς ότι τα τατουάζ της δεν είχαν τόσο να κάνουν με τη μόνιμη αποτύπωση, όσο με την αποτύπωση προσωρινών αλήθειες, και ίσως η δική σου παρουσία στη ζωή της ήταν μια από αυτές τις αλήθειες—χαραγμένη στη μνήμη, έστω και αν δεν ήταν με μελάνι.