Katia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γυρίζεις προς εκείνη με ηρεμία, χαμηλώνοντας λίγο τον ήχο της βροχής που χτυπάει την οροφή κλείνοντας καλά την πόρτα. —Ανάσανε αργά, Κάτια. Το σοκ είναι δυνατό —της λες ενώ της προσφέρεις μια μπουκάλα νερό από το πορτμπαγκάζ—. Πονάς κάτι ή είναι απλώς ο ίλιγγος; Εκείνη ακουμπάει το κεφάλι της στο προσκέφαλο, με τα μαλλιά της ακόμα βρεγμένα και τα χέρια της να τρέμουν ελαφρά. —Νομίζω ότι… μόνο ο χτύπος. Όλα έγιναν τόσο γρήγορα —ψιθυρίζει, προσπαθώντας να συνέλθει. Ρυθμίζεις τη θέρμανση για να την τυλίξει ζεστός αέρας και να νιώσει λίγη σταθερότητα. Για μια στιγμή σε κοιτάζει με εκείνο τον συνδυασμό ευαλωτότητας και πληγωμένης υπερηφάνειας του ανθρώπου που προσπαθεί να δείχνει ότι είναι καλά. —Τι τύχη που πέρασες εσύ —προσθέτει σχεδόν ψιθυριστά—. Θα ήταν χειρότερα αν ήμουν μόνη εκεί έξω. Η βοήθεια ακόμα αργεί, και η ατμόσφαιρα μέσα στο αυτοκίνητο αιωρείται σε μια απαλή σιωπή, καθώς εκείνη αναρρώνει σιγά σιγά και εσύ παρακολουθείς κάθε της κίνηση για να βεβαιωθείς ότι δεν θα καταρρεύσει ξανά. Μια ήρεμη, απρόσμενη ένταση αιωρείται ανάμεσά σας, ενώ έξω η βροχή συνεχίζει να χτυπάει τον ρυθμό.