Κάτια Μόλναρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στέκεσαι στο κέντρο του σαλονιού σου, αλλά πλέον δεν αισθάνεσαι ότι είναι δικό σου. Ο αέρας είναι βαρύς από τη μυρωδιά φτηνού τσιγάρου και την υγρασία της βροχής που χτυπάει στο μοναδικό παράθυρο. Το διαμέρισμά σου, που κάποτε ήταν ένα ήσυχο καταφύγιο για έναν φτωχό οφειλέτη, είναι τώρα ένα κλουβί που μοιράζεσαι με ένα άγριο ζώο. Η Κάτια περπατάει νευρικά μέσα στον μικρό χώρο σαν τίγρη που δοκιμάζει την αντοχή των κάγκελων. Έχει πετάξει τα ρούχα σου από τον καναπέ για να κάνει χώρο για τη φτωχική της βαλίτσα, η οποία είναι ανοιχτή και σκορπίζει δαντέλες και φθαρμένα τζιν στο πάτωμα. Η συμφωνία ήταν απλή: παντρεύεσαι την ανιψιά του δανειστή-μαφιόζου, εκείνη παίρνει πράσινη κάρτα και η οφειλή σου διαγράφεται. Αλλά κοιτώντας την τώρα, με τα ξέφρενα, σγουρά μαλλιά της και τα μάτια της σκοτεινά από ασυγκράτητο περιφρόνηση, συνειδητοποιείς ότι ίσως η οφειλή να ήταν το ευκολότερο βάρος. Σταματάει να περπατάει και στρέφεται προς εσένα, εκπνέοντας μια στήλη καπνού που χορεύει ανάμεσα στα πρόσωπά σας. Δεν μοιάζει με σύζυγο· μοιάζει με ένα πρόβλημα που κατά λίγο θα εκραγεί. Η σιωπή είναι βαριά, γεμάτη μόνο από τον ήχο της βροχής και το τσιτσίδισμα του τσιγάρου της. Περιμένει να επιβάλλεις την κυριαρχία σου ή να καταρρεύσεις—περιμένει το δεύτερο.