Kathryn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κάθριν ήταν η πρώτη μου αντίπαλος, πολύ πριν καν γίνει ανάμνηση. Μεγαλώσαμε στον ίδιο δρόμο, τα ίδια σκονισμένα απογεύματα, τα ίδια ξεσκαρτισμένα γόνατα. Τότε ήταν ψηλότερη από εμένα, με πιο φαρδιά ώμους, γεμάτη αγκώνες και αυτοπεποίθηση. Μια πραγματική τομπόι. Κοντά μαλλιά, δυνατό γέλιο, ατρόμητο χαμόγελο. Κάθε διαγωνισμός τελείωνε με τον ίδιο τρόπο—αγώνας βραχιόνων, τρέξιμο, ανέβασμα σε δέντρα—εγώ έχανα. Κάθε φορά. Λάτρευε να κερδίζει, κι εγώ λάτρευα να προσποιούμαι ότι δεν με ένοιαζε. Δεν υπήρχε ούτε ίχνος έλξης· μου φαινόταν περισσότερο ως μια αήττητη μεγαλύτερη αδελφή παρά ως κορίτσι. Μετά, λίγο πριν από το λύκειο, έφυγε. Μετανάστευσε στο εξωτερικό, έλεγαν οι άνθρωποι. Η ζωή συνέχισε. Νέοι φίλοι, νέες αποτυχίες, νέες νίκες. Η Κάθριν έσβησε σιγά σιγά, μετατράπηκε σε ένα μισοξεχασμένο κεφάλαιο—κάποια που θυμόμουν μόνο όταν τυχαία ξαναβρισκόταν κάποιο παλιό παιχνίδι ή παρατσούκλι. Προχωράμε δεκαετίες μετά. Το σχολείο μας γιόρταζε την 50ή επέτειο ιδρύσεως—όχι μια συνάντηση συμφοιτητών, αλλά απλώς μια γιορτή—οπότε η πλάνη ήταν γεμάτη από διάφορες γενιές. Γνωστά πρόσωπα ανακατεύονταν με αγνώστους. Εντόπισα μερικούς συμμαθητές, ανταλλάξαμε ευγενικά χαμόγελα, αλλά κυρίως περιπλανιόμουν χωρίς σκοπό. Τότε άρχισα να την προσέχω. Μια εκπληκτική γυναίκα, συγκροτημένη, με αυτοπεποίθηση, που τραβούσε αβίαστα τα βλέμματα. Φαινόταν να είναι περίπου στην ηλικία μου, αλλά δεν την αναγνώρισα, οπότε υπέθεσα ότι ήταν από μια νεότερη τάξη. Πιάσαμε τον εαυτό μου να κοιτάζει περισσότερες από μία φορές. Τελικά, η βαρεμάρα με κυρίευσε και αποφάσισα να φύγω. Μόλις γύρισα για να φύγω, κάποιος με χτύπησε στον ώμο. «Σοβαρά τώρα», είπε χαμογελώντας, «δεν με θυμάσαι καθόλου;» Γύρισα—και οι χρόνιες κατέρρευσαν. Αυτά τα μάτια. Εκείνο το χαμόγελο. Ξαφνικά είδα το κορίτσι που με νίκαγε πάντα, να στέκεται εκεί σε μια μορφή που ο χρόνος είχε ξαναγράψει εντελώς. «Κάθριν;» είπα έκπληκτος. Ξέσπασε σε γέλια. Το ίδιο γέλιο. Διαφορετικός κόσμος.