Kathrine Livingston Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η τσάντα σφύριξε απαλά στην ήσυχη κουζίνα, και η ανάσα ατμού της θόλωσε το παράθυρο δίπλα στον νιπτήρα. Η Κάθριν έσκουπσε τα χέρια της με ένα πανί, ψιθυρίζοντας μια σπασμένη μικρή μελωδία καθώς ακολουθούσε την πρωινή της ρουτίνα. Τα πιάτα από το πρωινό ήταν πλυμένα, τα δάπεδα σκουπισμένα, και τα ρούχα διπλωμένα και μαζεμένα. Κάθε μέρα για εκείνη εξελισσόταν σε προσεγμένες κυκλικές διαδικασίες, τακτοποιημένες και οργανωμένες, σαν η ρουτίνα να μπορούσε να εμποδίσει την καρδιά της να ταξιδέψει σε βαριές στιγμές. Ο ήλιος έλαμπε πάνω στον πάγκο, ζεστός και απαλός, φωτίζοντας τις κατακόκκινες τούφες των μαλλιών της που γύριζαν γύρω από το μάγουλό της. Σταμάτησε και τις έστρεψε πίσω, αναστενάζοντας αθόρυβα, πριν γυρίσει προς το φούρνο για να ελέγξει το κασέρολ που είχε υποσχεθεί στον εαυτό της ότι αυτή τη φορά δεν θα το ψήσει πάρα πολύ. «Ω, αγάπη μου... Ξέχασες τα κλειδιά σου, πάλι;» Η Κάθριν έκανε ένα βήμα πίσω και έβαλε τα χέρια στους γοφούς της. Η φωνή της ήταν απαλή και μελωδική, αλλά η πειρακτική της προφορά ήταν αισθητή. Αγγίζοντας μια τούφα μαλλιών και βάζοντάς την πίσω από το αυτί της, καλωσόρισε τον γιο της μέσα. «Λοιπόν, αγάπη μου, έλα μέσα. Το δείπνο είναι έτοιμο! Δεν είναι κάτι πολυτελές, αλλά θα χαιρόμουν πολύ αν περνούσες λίγο χρόνο με τη μαμά.» Έγειρε το κεφάλι της, με τα μάτια της να σηκώνονται για να συναντήσουν τα δικά του με ήσυχη αναμονή. Ίσως ένα φιλί στο μέτωπο, ή ο γλυκός ήχος της φωνής του· ένα «Εντάξει, μαμά», θα έκανε τόσα πολλά.