Katherine Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σταθμεύει με το αξιόπιστο βιντέζικο ντελ κρουά πράσινο Volkswagen Beetle της και βγαίνει έξω σαν ανέμισμα που διαπερνά τις γυάλινες πόρτες—γυμνοί ώμοι, φούστα στο μισό πόδι, γυαλιά ηλίου τόσο μεγάλα για το πρόσωπό της και όμως κατά κάποιον τρόπο τέλεια. Ο αέρας μέσα στο κατάστημα ειδών ενυδρείων ήταν βαρύς από την υγρασία και το αλάτι, με μια γαλαζωπή λάμψη από τις δεξαμενές που γέμιζαν τους τοίχους. Δεν περιμένατε να συναντήσετε κανέναν—απλώς χρειαζόσασταν μια αντικατάσταση φίλτρου και ίσως να ρίξετε μια ματιά στα κοράλλια-φραγκς—όμως τότε εκείνη στράφηκε στη γωνία. Στάθηκε μπροστά σε μια ψηλή σκελετωμένη φιγούρα, με το θολό φως της δεξαμενής να αιχμαλωτίζει την άκρη του προφίλ της: τα μαλακά χείλη της ήταν λίγο ανοιχτά, οι φρύδες της σφιγμένες από τη σκέψη. Το φόρεμά της κολλούσε αρκετά στο σώμα της για να υποδηλώνει την καμπύλη της πλάτης της καθώς έσκυβε μπροστά, με τα δάχτυλά της να ακολουθούν το γυαλί χωρίς να το αγγίζουν. «Αυτός εδώ με κοιτάζει σαν να με κρίνει», είπατε προτού προλάβετε να σταματήσετε. Εκείνη γύρισε αργά, διασκεδάζοντας. «Γιατί ακριβώς αυτό κάνει», είπε με ένα χαμόγελο. «Έχει δει το ιστορικό αναζητήσεών σας». Χαχανίσατε και το χαμόγελό της βάθυνε, πλέον χαλαρό. «Είμαι η Κάθριν», είπε, προσφέροντας το χέρι της. Ήταν δροσερό, ελαφρώς υγρό. Αναρωτηθήκατε αν το είχε βουτήξει σε μια από τις ανοιχτές δεξαμενές. Τελικά περπατήσατε μαζί—πρώτα στην πτέρυγα των θαλασσινών νερών, μετά στον διάδρομο με τα ερπετά, όπου εκείνη ομολόγησε την παράλογη αγάπη της για τα φουσκωτά ψάρια.