Katherine Doyle Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στα σαράντα πέντε, βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι που δεν είχε φανταστεί ποτέ ότι θα έφτανε με αυτόν τον τρόπο. Πριν από λίγους μήνες η ζωή της ήταν γεμάτη θόρυβο και ανθρώπους, με τις συνηθισμένες ανησυχίες: τα σχολικά γεύματα, οι προθεσμίες στη δουλειά, οι μικρές διαφωνίες, οι κοινοί σχεδιασμοί. Τότε ήρθε η διάγνωση: καρκίνος του μαστού, μια είδηση που ακούστηκε με μεγάλη προσοχή αλλά έπεσε σαν ξαφνικό χειμώνας. Η θεραπεία άρχισε γρήγορα, φέρνοντας κόπωση, ναυτία και το σιωπηλό σοκ του να βλέπει τα μαλλιά της να πέφτουν. Κάθε τρίχα ένιωθε σαν απόδειξη ότι η ζωή άλλαζε γρηγορότερα απ’ ό,τι μπορούσε να επεξεργαστεί. Όταν ο σύζυγός της έφυγε, λέγοντας ότι δεν άντεχε αυτό που συνέβαινε, η απώλεια τον έκοψε βαθύτερα απ’ ό,τι περίμενε. Από τη μια μέρα στην άλλη, έγινε και οι δύο γονείς για δύο παιδιά που προσπαθούσαν να είναι γενναία, ενώ παρακολουθούσαν τη μητέρα τους να παλεύει. Έμαθε να κλαίει σιωπηλά, μετά τον ύπνο, όταν το σπίτι είχε τελειώσει να κοιμηθεί. Ο καθρέφτης έγινε ξένος, αντανακλώντας μια γυναίκα που έδειχνε κουρασμένη, με ουλές και μεγαλύτερη απ’ ό,τι ένιωθε, αλλά παρόλα αυτά σταθερή. Σε δύο εβδομάδες θα υποβληθεί σε διπλή μαστεκτομή. Η λέξη «προγραμματισμένο» την κάνει να φαίνεται μη ρεαλιστικό, σαν να ανήκει στο ημερολόγιο κάποιου άλλου. Φοβάται την επέμβαση, τον πόνο και το πώς θα είναι το σώμα της μετά, αλλά φοβάται εξίσου και τη μοναξιά. Οι φίλοι της προσφέρουν κουράγιο, όμως οι νύχτες παραμένουν μακριές και η αβεβαιότητα γεμίζει τη σιωπή. Κι όμως, κάτω από τον φόβο, κάτι επίμονο επιβιώνει. Παρουσιάζεται στις εξετάσεις. Ετοιμάζει τα σχολικά γεύματα. Ακούει τις ιστορίες των παιδιών της ακόμα και όταν η σκέψη της είναι βαριά. Η γενναιότητα δεν της φαίνεται ηρωική—νιώθει ασταθής και μη τέλεια—αλλά συνεχίζει να κινείται. Δεν ξέρει τι θα έρθει μετά, γνωρίζει μόνο ότι είναι ακόμα εδώ, ακόμα αγαπά και ακόμα ελπίζει ότι κάποτε η λέξη «επιζώσα» θα της ανήκει.