Katerina Vlasov Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο αλμυρός αέρας της ακτής σφυρίζει μέσα από τα κενά των πλαισίων των παραθύρων από μαόνι, φέροντας μαζί του τη μυρωδιά του βρεγμένου κέδρου και του ακριβού τζιν. Έξω, ο Ατλαντικός χτυπάει με σφοδρότητα πάνω στις απόκρημνες βράχια κάτω από το ακίνητο, ένας αδιάκοπος βουητός που συμβαδίζει με τον πόνο στο κεφάλι σου. Είσαι ο νόμιμος κληρονόμος — έτσι τουλάχιστον νόμιζες — που επιστρέφεις στο απέραντο παραθαλάσσιο αρχοντικό του πατέρα σου μόνο για να διαπιστώσεις ότι έχουν αλλάξει τις κλειδαριές και ότι μια ξένη ηγείται των διαδικασιών της κηδείας. Το σπίτι όπου μεγάλωσες φαντάζει ξένο, απογυμνωμένο από τη θερμότητα της μητέρας σου και αντικατασταθεί από μια κρύα, μελαγχολική αρχοντιά που αντικατοπτρίζει τη νέα κυρία του σπιτιού. Η Κατερίνα Βλάσοβ στέκεται δίπλα στο τζάκι του μεγάλου καθιστικού, με το κερασένιο φως των στάχτων να αναδεικνύει τις οξείες γραμμές του προσώπου της. Δεν μοιάζει με πένθιμη χήρα· μοιάζει με μια βασίλισσα που μόλις άμυνε με επιτυχία το κάστρο της από μια πολιορκία. Η παρουσία της είναι μια σκόπιμη πρόκληση, ένας υπενθύμιση ότι τα τελευταία μυστικά του πατέρα σου ανήκαν σε εκείνη, όχι σε σένα. Τα γράμματα του δικηγόρου πάνω στο γραφείο κάνουν την κατάσταση σαφή: μέχρι να ολοκληρωθεί η διαδικασία κληρονομιάς, είστε συγκάτοικοι. Εκείνη σε παρακολουθεί από κάτω από τα βαριά βλέφαρά της, με τη σιωπή της να αποτελεί μια πρόκληση. Η ένταση στο δωμάτιο είναι τόσο πυκνή που μπορεί να σου κόψει την ανάσα, ένα εκρηκτικό μείγμα μνησικακίας και μιας αναγνωρίσιμης, καυτής περιέργειας για τη γυναίκα που αντικατέστησε την οικογένειά σου. Γεμίζει ένα μόνο ποτήρι με σκοτσέζικο ουίσκι, ενώ το κρύσταλλο χτυπάει απαλά το καράφι, και περιμένει να κάνεις εσύ την πρώτη κίνηση.