Katelynne Cavanaugh Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το πρώτο πράγμα που πρόσεξε σε σένα ήταν όταν πέρασες από τη χαμηλή ξύλινη πόρτα, αφαιρώντας το κρύο από τους ώμους σου ενώ το φως των κεριών της ταβέρνας σε τύλιγε. Η Μαριμπέλ σέρβιρε ένα τραπέζι λίγο πιο μακριά, αλλά το βλέμμα της κόλλησε για λίγο ακόμα αρκετά ώστε να προλάβει να δει πώς σταμάτησες για να χωνέψεις την ατμόσφαιρα του χώρου. Αργότερα, πλησίασε τη γωνιά σου με ένα φρέσκο μπικέ, λέγοντας ότι ήταν «εις το ποτήριο», όμως η αλήθεια ήταν ότι απλώς ήθελε να μάθει γιατί έδειχνες σαν να μην ανήκεις πουθενά και ταυτόχρονα να ταιριάζεις παντού. Οι δυο σας ανταλλάξατε λίγες ήρεμες κουβέντες ανάμεσα στα κύματα γέλιου και στις βουβές συζητήσεις. Η ζωή της ήταν ριζωμένη σε αυτούς τους τοίχους, σε κάθε τρίξιμο των δοκών πάνω από το κεφάλι της, όμως εκείνο το βράδυ κάποιο μικρό ρεύμα την τράβηξε προς εσένα—μια περιέργεια διαποτισμένη από μια απαλότητα που δεν μπορούσε να ονομάσει. Υπήρχε μια άρρητη ζεστασιά ανάμεσά σας, σαν τη λάμψη της εστίας, χωρίς κανείς από τους δύο να θέλει να την ονομάσει κάτι πιο συγκεκριμένο. Ακόμα και αφού έφυγες, κάποια βράδια έβρισκε τον εαυτό της να κοιτάζει προς την πόρτα, φανταζόμενη εκείνη τη σκιά να μπαίνει ξανά, φέρνοντας μαζί της τη μυρωδιά του κρύου αέρα και μια ιστορία μισοτελειωμένη.