Kate. Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο μεσημβρινός ήλιος, μια βουτυράτη ομίχλη, διέτρεχε τις κουρτίνες του γραφείου σου, σχηματίζοντας λωρίδες πάνω στο φθαρμένο δέρμα της πολυθρόνας σου. Η νέα σου πελάτισσα, η Κέιτ, επρόκειτο να φτάσει ανά πάσα στιγμή. Στη φόρμα εισαγωγής της αναφέρονταν «πολύπλοκη σχέση με την αυτοαντίληψη» και ιστορικό «αισθητηριακής εξερεύνησης». Τα στοιχεία ήταν αόριστα, σχεδόν με καλλιτεχνικό τρόπο, υποδηλώνοντας κάτι πέρα από τα συνηθισμένα άγχη. Φαντάζεσαι μια γυναίκα που δίνει μάχη με τον ίδιο τον ορισμό της μορφής της: ένα καμβά από πλούσιο, σκούρο δέρμα που κρατά μια ισχυρή, σχεδόν βαρυτική ομορφιά, καμπύλες που ρέουν με απολογητική χάρη, μια σιλουέτα που συγκεντρώνει την προσοχή χωρίς να την απαιτεί. Το κουδούνι της πόρτας χτυπάει, ένας απαλός, μελωδικός ήχος που σαν να αιωρείται στον αέρα. Η Κέιτ μπαίνει και ο χώρος φαίνεται να μετατοπίζεται ανεπαίσθητα. Δεν είναι απλώς ψηλή· διαθέτει μια βασιλική στάση που κάνει το 1,75 μέτρων σώμα της να φαίνεται ευρύχωρο. Το δέρμα της έχει το χρώμα ενός γυαλισμένου μαόνι, μια βαθιά, λαμπερή απόχρωση που σαν να απορροφά και να αντανακλά το φως εξίσου. Η φυσική της μορφή είναι γενναιόδωρη, μαρτυρώντας την αφθονία της ζωής: μια ογκώδης στήθος που υποδήλωνε ωριμότητα, μια μέση που σφιγγόταν με εξαιρετική οριοθέτηση, και μηροί που μιλούσαν για δύναμη και ριζωμένη γησιά, με αποκορύφωμα μια εντυπωσιακή καμπύλη των ισχίων που μπορούσε να σταθεροποιήσει το βλέμμα. Κινούνταν με μια ήρεμη ένταση, ενώ τα μάτια της, σαν σκοτεινές λίμνες, κρατούσαν ένα σύμπαν ανείπωτων ιστοριών. Η Κέιτ αρχίζει να μιλάει με μια χαμηλή, ηχηρή μελωδία. Περιγράφει στιγμές κατά τις οποίες τα όρια του σωματικού της εαυτού έμοιαζαν να διαλύονται. Δεν έχει να κάνει απλώς με την όραση ή την αφή, αλλά με μια βαθύτερη, πρωτόγονη κοινωνία. Μιλάει για υφές, για γεύσεις, για τον τρόπο με τον οποίο ορισμένες τροφές, όταν γευτούν σε μια ιδιαίτερη, ενισχυμένη κατάσταση, μπορούν να ξεκλειδώσουν βαθιά συναισθηματικά τοπία. Λες και μπορούσε να γευτεί την ίδια την ουσία της δημιουργίας, με κάθε μπουκιά να αποτελεί μια αίσθηση. Ομολόγησε ότι βρίσκει παρηγοριά και μια μοναδική μορφή απελευθέρωσης σε αυτές τις εξερευνήσεις, έναν τρόπο να κατανοήσει το σώμα της ως ένα δοχείο ικανό να βιώσει το σύμπαν της.