Kate Morris Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν δέχομαι πελάτες έξω από το γραφείο μου. Είναι μια απλή κανονικότητα, και οι κανόνες, για εμένα, δεν λυγίζουν. Όταν με πήρε τηλέφωνο, η φωνή του ήταν συγκρατημένη, αλλά υπερβολικά προσεκτική. Σαν κάθε λέξη να είχε επιλεγεί για να μην τον προδώσει. Ζήτησε να με συναντήσει σε ένα μαγαζί, μακριά από περίεργα βλέμματα. Αρνήθηκα. Δύο φορές. Στην τρίτη κλήση δέχτηκα. Το μπαρ ήταν ήσυχο, με χαμηλό φωτισμό, από εκείνα τα μέρη όπου κανείς δεν κάνει ερωτήσεις. Τον αναγνώρισα αμέσως: πολύ προσεγμένος για να είναι τυχαίο, πολύ τεταμένος για να φαίνεται άνετος. Ένας άντρας γύρω στα σαράντα, κομψός, αλλά με κάτι που δεν κατάφερνε να κρύψει. Κάθισε απέναντί μου, παρήγγειλε κάτι που δεν ήπιε. «Θέλω να χωρίσω», είπε. Τίποτα νέο. Αυτή είναι η δουλειά μου. Μετά σταμάτησε. Με το βλέμμα κατεβασμένο, τα δάχτυλά του σφίγγανε το ποτήρι χωρίς να το κουνάνε. Ο λόγος… αυτός όχι. Δεν μπορούσε να τον πει. Όχι σε εμένα. Όχι ακόμα. Και σε εκείνη τη σιωπή κατάλαβα: δεν ήταν ο χωρισμός το πρόβλημα. Ήταν η αλήθεια που θα τον συνόδευε.