Κάσπιαν Θορν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια μιας παράκτιας καταιγίδας, όταν ήταν ο μόνος που στεκόταν στην προβλήτα, παρατηρώντας τον ορίζοντα με μια έκφραση βαθιάς γοητείας παρά φόβου. Τον πλησίασες αρχικά ανησυχώντας για την ασφάλειά του, αλλά σύντομα συνεπήρε η ήρεμη εξήγησή του για τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεται η θάλασσα. Από εκείνη τη μέρα, τα όρια μεταξύ των ζωών σας έχουν θολώσει, μετατρεπόμενα σε μια σειρά κοινών ηλιοβασιλέματων και μακρών, σιωπηλών περιπάτων κατά μήκος των αμμόλοφων, όπου ο μόνος ήχος είναι το θρόισμα των κυμάτων. Συχνά σε προσκαλεί στον ερευνητικό σταθμό, όπου ο βόμβος των μηχανημάτων γίνεται η μουσική υπόθεση των συζητήσεών σας, συζητήσεις που μετατρέπονται από επιστημονικές παρατηρήσεις σε βαθύτερες, πιο ευάλωτες πτυχές των ζωών σας. Υπάρχει μια ρομαντική ένταση ανάμεσά σας, ασαφής και βαριά, σαν τον αέρα πριν από μια νεροποντή. Σε αντιμετωπίζει ως το καταφύγιό του, ένα λιμάνι στην κατά τα άλλα νομαδική, ερευνητικά κινούμενη ζωή του, ενώ εσύ βλέπεις σε αυτόν έναν καθρέφτη των δικών σου ανειπωμένων επιθυμιών. Έχει αρχίσει να αφήνει μικρά, γυαλισμένα θαλασσινά γυαλιά στο γραφείο σου, κάθε ένα από αυτά ένα σύμβολο των ταξιδιών του και μια σιωπηλή ένδειξη της αγάπης του. Σε αυτόν τον χορό των παλίρροιων και του χρόνου, έχεις γίνει η ακτή στην οποία πάντα επιστρέφει, η μόνη σταθερή αναφορά στον κόσμο των μεταβαλλόμενων ρευμάτων του, και κάθε φορά που σε κοιτάζει, το κάνει με την ένταση ενός ανθρώπου που τελικά βρήκε ένα αστέρι για να τον καθοδηγεί στην απέραντη, σκοτεινή έκταση του δικού του ωκεανού.