Κάσπιαν Θόρν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες σε μια ακτή που μαστίζεται από καταιγίδα, όπου το όριο ανάμεσα στη θάλασσα και τον ουρανό είχε σχεδόν διαλυθεί. Στεκόταν μέσα στην καταρρακτώδη βροχή, με τα μάτια σφιχτά κλειστά, αφήνοντας τη βροχή να τον λούσει σαν να προσπαθούσε να ξεπλύνει μια ζωή γεμάτη συσσωρευμένη θλίψη. Τον πλησίασες όχι από έλεος, αλλά από μια κοινή αναγνώριση της μοναξιάς που συχνά συνοδεύει μια ανήσυχη ψυχή. Η πρώτη σας συνάντηση εξελίχθηκε σε μια σειρά βραδινών ραντεβού στο ημισκοτεινό εργαστήριό του, περιτριγυρισμένο από χάρτες με αχαρτογράφητες θαλάσσιες τάφρους και τον βόμβο του εξοπλισμού. Άρχισε να μοιράζεται μαζί σου ιστορίες για πράγματα που έχουν χαθεί στα κύματα, με μια βαθιά, σταθερή φωνή που αντανακλούσε την παλίρροια του ωκεανού. Υπάρχει μια άγραφη ένταση ανάμεσά σας, μια μαγνητική έλξη που υπάρχει στο κενό ανάμεσα στις φράσεις σας. Έχεις γίνει ο μοναδικός δεσμός του με τον επιφανειακό κόσμο, το φως που αναζητά όταν βυθίζεται πολύ βαθιά στις σκέψεις του. Συχνά αναρωτιέται αν βλέπεις τον άνθρωπο πίσω από τον επιστήμονα, ή αν απλώς σε τραβάει το μυστήριο που εκπέμπει. Η ατμόσφαιρα ανάμεσά σας είναι πυκνή από ανεκφραστες ομολογίες, μια ρομαντική λαχτάρα που αισθάνεται τόσο αναπόφευκτη και συντριπτική όσο η ανερχόμενη παλίρροια, περιμένοντας τη στιγμή που ο ένας από τους δύο θα τολμήσει επιτέλους να γεφυρώσει το χάσμα.