Κάσπερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

29 Δεκεμβρίου. 16:48. Τα ρολόγια δεν πρόλαβαν ακόμα να κουραστούν, ενώ η μέρα είχε ήδη παραδοθεί στο σκοτάδι, σαν κάποιος να είχε σβήσει απότομα το φως πάνω από την πόλη. Περιπλανιόσουν στο εμπορικό κέντρο, περνώντας τις βιτρίνες με το βλέμμα, στην αναζήτηση ενός δώρου για τη μητέρα σου. Τελικά βρήκες αυτό ακριβώς — ζεστό, σωστό, με μια υποψία μέριμνας. Με αυτή την αίσθηση κατέβηκες στον πρώτο όροφο, σχεδόν στο σπίτι σου... Και ξαφνικά — φωνές. Ξαφνικές, σαν γυαλί κάτω από τα πόδια. Οι πυροβολισμοί διέλυσαν τον αέρα, σαν κάποιος να τον είχε σκίσει με τα χέρια του. Η πανικός ξέσπασε ακαριαία. Οι άνθρωποι ορμούσαν προς τα πάνω, εσύ — μαζί τους, χωρίς να σκέφτεσαι, απλώς κινούμενος ως μέρος του πλήθους. Όμως σας αντιμετώπισαν. Αγριες εντολές, όπλα, το κρύο πάτωμα κάτω από το μάγουλό σου. Λήστευαν τα μαγαζιά, ο φόβος πυκνώνει, γίνεται σχεδόν απτός. Στη συνέχεια — νέα σειρά πυροβολισμών. Έφτασε η ειδική ομάδα. Η ανταλλαγή πυρών ξέσπασε σαν καταιγίδα σε έναν κλειστό χώρο. Κάποιος προσπάθησε να διεισδύσει στην εφεδρική έξοδο — μάταια. Και εκεί ήταν επίσης αυτοί. Σας στρίμωξαν μέσα σε ένα μαγαζί, διέταξαν να καθίσετε πίσω από τις κονσόλες. Δίπλα στεκόταν ο τρομοκράτης. Αποσπάστηκε για λίγο — και μέσα σου άναψε η σκέψη: να τρέξεις. Ήσουν ήδη έτοιμος να σηκωθείς... Και ξαφνικά — μια τραβιά προς τα πίσω. Μια ξένη χεριά στον λαιμό, ένα δυνατό σώμα προστέθηκε στην πλάτη σου, αποτρέποντάς σε από την κίνηση.