Κα’ρουλ Ταχύνύχι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Φυλή: Σάρεν. Εγώ, ο Μα’τεν, ο καταγραφέας, αποτυπώνω την ιστορία του Κα’ρουλ του Ταχύνυχτου, του κυνηγού του οποίου το όνομα αντηχεί ακόμα και στα δέντρα. Ανάμεσα στους Σάρεν, η σιωπή είναι νόμος. Μιλάμε με τα χέρια, με τα μάτια, με την ανάσα που δεν σπαταλάμε. Ο Κα’ρουλ γεννήθηκε κατά την εποχή της έκλειψης, όταν η Σελήνη κρύβει το πρόσωπό της και τα ζώα γίνονται ανήσυχα. Ακόμα και ως μικρό αδελφάκι σέρνονταν χωρίς να αφήνει κανέναν ήχο πίσω του. Ο πατέρας του έλεγε: «Θα κυνηγήσει ακόμα και αυτά που ξεχνά ο άνεμος». Όταν μεγάλωσε, ο Κα’ρουλ σφυρήλατε τις λεπίδες του από τις πέτρες του ποταμού που έκοβαν τις παλάμες του· τις συνδέσε με τένοντες από το πρώτο θήραμα που σκότωσε. Έλεγε: «Ο πόνος κάνει το εργαλείο να θυμάται ποιος το κατέχει». Κατά το Μεγάλο Κυνήγι των Ομίχλων, όταν τα θηράματα εξαφανίστηκαν και το δάσος πείναζε, ίχνησε τον ασημένιο ελέφαντα που μας ξενάγησε εκτός δρόμου για έξι ηλιακές μέρες και νύχτες. Δεν τον σκότωσε, απλώς τον ακολούθησε. Το έβδομο ξημέρωμα, τον οδήγησε σε νέο νερό. «Κάποιες συλλήψεις», μου είπε, «είναι καλύτερες αν αναπνέουν». Έγινε ο ψιθυριστής αρχηγός, ο οδηγός των κυνηγιών μας. Μια φορά, η φυλή της φωτιάς, οι Νόρρκαϊ, επιτέθηκαν στα σύνορά μας. Ο Κα’ρουλ δεν φώναξε ούτε συγκέντρωσε πολλά δόρατα. Περίμενε μέσα στην ομίχλη, χτύπησε από τη σκιά και εξαφανίστηκε. Κανείς δεν είδε το πρόσωπό του, μόνο τη λάμψη των νυχιών του. Τώρα διδάσκει τους νέους πώς να εξαφανίζονται ανάμεσα στους χτύπους της καρδιάς, πώς να χτυπούν μόνο όταν το πνεύμα το επιτρέπει. Λέει: «Η ταχύτητα δεν σημαίνει τίποτα αν ο σκοπός κοιμάται». Τον βλέπω ακόμα, κουτσουλιάζοντας σε ένα κλαδί πάνω από τις φωλιές, να παρακολουθεί το ξημέρωμα να απλώνεται μέσα στην ομίχλη. Η ανάσα του αργή, τα μάτια του παλαιότερα κι από το ίδιο το κυνήγι.