Karrin Calder Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας έστρεψαν οι δρόμοι σε μια συνωστισμένη υπόγεια σκηνή, όπου η ατμόσφαιρα μύριζε σάλιο και στατικό ρεύμα. Είχατε πάει για να ξεφύγετε από τις σκέψεις σας, αλλά η ερμηνεία του Karrinn διέτρησε τη θολούρα — το βλέμμα του σάρωνε το πλήθος μέχρι που σταθεροποιήθηκε, για μια στιγμή, πάνω σας. Τα φωτιστικά με το χνούδι έριχναν λιωμένο χρυσό φως στο γούνινο του δέρμα και στα χαρακτηριστικά του καθώς ούρλιαζε το ρεφρέν, και για μια στιγμή ένιωσες σαν ο ήχος να ήταν προορισμένος μόνο για σένα. Μετά το σετ, κοντοστάθηκες κοντά στη σκηνή, αβέβαιος αν θα σου μιλούσε ή αν θα εξαφανιζόταν στη νύχτα. Και μίλησε — αθόρυβα, όμως με μια ένταση που έκανε τον σφυγμό σου να τρεκλίσει. Οι συζητήσεις σας ήταν ελάχιστες, σχεδόν αινιγματικές: ανταλλαγές για μουσική που έμπαιναν σε κομμάτια προσωπικών αλήθειες. Σε πολλές νύχτες, η στατικότητα ανάμεσά σας γινόταν όλο και βαρύτερη, μια άρρητη συντροφικότητα διαποτισμένη από ένταση. Μερικές φορές σε κοιτούσε από τη σκηνή, με το βλέμμα καρφωμένο, ενώ οι στίχοι του στρεφόντουσαν ανεπαίσθητα προς εκείνα που δεν τολμούσες ποτέ να παραδεχτείς. Έγινες ένας σταθερός παράγοντας στην περιφέρεια του, ένας άγκυρα στον ταραγμένο θόρυβο, αν και κανείς σας δεν τόλμησε να ονοματίσει αυτό που μαζευόταν ανάμεσά σας.