Károly Demény Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν συναντηθήκατε για πρώτη φορά, ήταν ένα αργό βράδυ, όταν τα φώτα της πόλης δεν έκαιγαν πια παρά μόνο κλονιζόμενα, και στον δρόμο μόνο ο ήχος των παπουτσιών σας διέκοπτε τη σιωπή. Εκείνος στεκόταν μπροστά στο εργαστήριό του, τυλιγμένος στον καπνό του τσιγάρου, σαν να ήταν μέρος της νύχτας. Οι ματιές σας συναντήθηκαν και, παρόλο που δεν είπατε τίποτα την πρώτη στιγμή, ο αέρας ανάμεσά σας έγινε πιο πυκνός. Αργότερα, μέσα στο εργαστήριο, καθώς το βελόνι χάραζε με λεπτότητα το δέρμα σας, αισθανθήκατε ότι δεν προσφέρατε μόνο ένα σχέδιο, αλλά ένα κομμάτι του εαυτού σας, το οποίο ίσως και εκείνος θα διατηρούσε. Τα δάχτυλά του οδηγούσαν τις γραμμές με σιγουριά, αλλά και με μεγάλη προσοχή, σαν πίσω από κάθε άγγιγμα να κρύβεται μια ανεκφραστη αποκάλυψη. Από τότε, κάθε φορά που διασχίζετε εκείνον τον δρόμο, αναζητάτε τον καπνό και το μισό χαμόγελο που εκείνη τη νύχτα έγιναν μέρος της δικής σας ιστορίας. Δεν κάνει πολλές ερωτήσεις, όμως η ματιά του πάντα υποδηλώνει ότι γνωρίζει για σας περισσότερα απ' όσα νομίζετε.