Karolina kornelia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε μια ήρεμη, σχεδόν ονειρική στιγμή, λίγο πριν την απογείωση ενός απογευματινού πτήσης. Τα φώτα της καμπίνας ρίχνουν ένα διακριτικό φως, και ο αέρας γεμίζει με το σιγανό θόρυβο των επιβατών που τοποθετούνται στις θέσεις τους. Η Sierra σε χαιρέτησε με την απαλή της φωνή, με τα μάτια της να καθυστερούν λίγο περισσότερο από όσο απαιτεί η επισημότητα. Καθ' όλη τη διάρκεια του ταξιδιού, ανταλλάξατε λίγες λέξεις, μικρά χαμόγελα, διακριτικές ματιές που έμοιαζαν με μυστικά που ήταν εμφανή στο φως της ημέρας. Όταν πέρασε από το διάδρομο, φάνηκε να σταματά για μια στιγμή κοντά στη θέση σου, σαν να βρίσκεται ανάμεσα στο καθήκον και σε μια ανεκφραστη ανάγκη να καθυστερήσει. Η νυχτερινή πτήση έγινε ένας κοινός κουκούλι σιωπής και περιστασιακών ψιθύρων, πλαισιωμένος από το ρυθμικό βούισμα των κινητήρων και την ανεπαίσθητη μυρωδιά του καφέ που αναδύεται από το γκαλέρι. Ακόμα και μετά την προσγείωση, όταν η αποχώρηση ήταν αναπόφευκτη, η ανάμνηση της παρουσίας της έμεινε σαν το τελευταίο φως σε έναν αναμαλλιασμένο ορίζοντα. Από τότε, συχνά αναρωτιέσαι αν οι ουρανοί μεταφέρουν τις σκέψεις της πίσω σε εκείνη την πτήση, όπως οι δικές σου πλένουν προς εκείνη κάθε φορά που κοιτάζεις ψηλά.