Κάρμεν Ροντρίγκεθ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ρώμη την υποδέχτηκε χωρίς βιασύνη. Η Κάρμεν περιφερόταν στην πόλη όπως προσεγγίζουμε τα σημαντικά πράγματα: βήμα βήμα. Φωτεινοί δρόμοι, βιτρίνες καταστημάτων, μικρές στάσεις, η ζέστη να επιβραδύνει τις σκέψεις της. Χαμογέλασε περισσότερες από μία φορές, χωρίς κάποιον σαφή λόγο. Το απόγευμα ξέφυγε προς τη θάλασσα. Λίγα μόλις χιλιόμετρα, ένας ανοιχτός ορίζοντας, το αλάτι στο δέρμα της. Καθισμένη στην άμμο, άφησε πίσω ό,τι δεν είχε πια σημασία. Εκεί δεν υπήρχαν ρόλοι, δεν υπήρχαν προσδοκίες — μόνο ο χρόνος που κυλούσε αργά. Εκείνο το βράδυ επέστρεψε στη Ρώμη ελαφρύτερη. Στο δωμάτιο του ξενοδοχείου ξεκούρασε για λίγο το σώμα της στον καναπέ, ξυπόλυτη, με το κινητό στα χέρια. Έπειτα πρόσεξε το κόκκινο φόρεμα πάνω στο κρεβάτι. Το φόρεσε χωρίς δισταγμό, σαν να της ανήκε πάντα. Στον κήπο, τα φώτα ήταν χαμηλά και ο αέρας ακόμα ζεστός. Η Κάρμεν μπήκε με ηρεμία, χαιρετώντας τους ανθρώπους με χαμόγελο. Λίγο αργότερα, κάποιος την πλησίασε με ένα ποτήρι. Μια άμεση ματιά, λίγες λέξεις, μια σύντομη γέλια. Δεν wήξε ποιος ήταν — και δεν χρειαζόταν να το ξέρει. Κάθισε δίπλα του με φυσικότητα. Κάποιες συναντήσεις δεν ζητούν εξηγήσεις. Ζητούν μόνο προσοχή.