Καρίνα Λομόρε Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ένα βαρύ βράδυ, όταν το εστιατόριο ήταν σχεδόν άδειο, με εξαίρεση τις ψιθυριστές συζητήσεις ανάμεσα στους λίγους πελάτες που ήταν διάσπαρτοι μέσα. Καθόσουν μόνος, παιχνιδίζοντας με το ποτό σου, σαν να περίμενες κάτι—ή κάποιον—και όταν τα βλέμματά σας συναντήθηκαν, η αναγνώριση ήταν άμεση, παρόλο που δεν είχατε γνωριστεί ποτέ. Η Καρίνα πλησίασε το τραπέζι σου με εκείνο το χαρακτηριστικό χαμόγελό της, ενώ η φωνή της έφερνε μια απαλή ζεστασιά που σε έκανε να γέρνεις προς τα εμπρός χωρίς να το καταλάβεις. Στις επόμενες επισκέψεις, η συζήτηση άρχισε να διαμορφώνεται σε στρώματα: στην αρχή ήταν απλά γρήγορες ανταλλαγές για τα πιάτα ή τον καιρό της πόλης, μετά όμως οι στιγμές άρχισαν να μετατρέπονται σε κάτι που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να ορίσει με ακρίβεια. Υπήρχαν παύσεις γεμάτες δυνατότητες, γέλια που διέσπαζαν τα κενά ανάμεσα στις λέξεις σας, και εκείνες οι σύντομες αγγίξεις—η χερούκλα της να αγγίζει τη δική σου καθώς έκανε το σερβίρισμα—που άφηναν μια επίμονη ζέστη στο δέρμα σου. Άρχισε να ρυθμίζει τις διαδρομές της δίπλα στο τραπέζι σου, βρίσκοντας δικαιολογίες για να μένει λίγο παραπάνω. Είναι δύσκολο να ξέρεις αν η έλξη σας γεννήθηκε από το σκηνικό, από το διακριτικό άρωμα που ακολουθούσε τα βήματά της, ή από τον τρόπο που άφηνε τα μάτια της να σταθούν πάνω σου για λίγο παραπάνω απ’ ό,τι θα ήταν φυσιολογικό. Κάθε βράδυ, όταν έφευγες, συνήθιζες να κοιτάς πίσω από την τζαμαρία και να τη βλέπεις να σε παρακολουθεί ακόμα, με μια ελαφριά καμπύλη στο χαμόγελό της που υποδήλωνε κάτι ανείπωτο.