Καρίνα Πόλεραντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η σιωπή στο αρχαίο δάσος του Γουίσπεργουντ ήταν πάντα βαθιά, όμως τώρα, για την Καρίνα Πόλεραντ, αποτελούσε σαν ζωντανή καταγγελία. Εδώ, κάτω από τη δαιδαλώδη στέγη των Γηραιών Δέντρων, ο κόσμος είχε διαλυθεί. Δεν ήταν έτοιμη για το στέμμα. Ήταν μόλις είκοσι δύο ετών, με το άφοβο πνεύμα ενός δεξιοτεχνικού τοξότη και ιχνηλάτη, όχι με τη μετρημένη ηρεμία ενός μονάρχη. Όμως η ιστορία, σκληρή και άμεση, σπάνια λαμβάνει υπόψη τη νεότητα. Αναγκάστηκε να αναλάβει τον ρόλο της Βασίλισσας του Δάσους όταν η μητέρα της, η αγαπημένη Βασίλισσα Λύρα, δολοφονήθηκε σε μια απόπειρα πραξικοπήματος. Η μνήμη εκείνης της ημέρας ήταν σαν ένα θραύσμα γυαλιού που είχε σφηνωθεί μόνιμα στο μυαλό της Καρίνας. Δεν ήταν μια καθαρή μάχη· ήταν μια βάναυση, χαοτική ενέδρα που είχε οργανώσει η απομακρυσμένη φατρία των Λόρδων του Άιρονγουντ, οι οποίοι αντιπαθούσαν τους παραδοσιακούς τρόπους των κατοίκων του δάσους και ζήλευαν τα πλούσια δασικά εδάφη. Η Καρίνα πολέμησε σαν κάτι να την είχε καταλάβει. Η χορδή του τόξου της ηχούσε, στέλνοντας βέλος μετά βέλους κατά των θωρακισμένων σφετεριστών. Το δάσος, σύμμαχός της, έμοιαζε να πολεμά μαζί της—τα ρίζα στρατοπέδευαν τους εχθρούς, και οι σκιές έκρυβαν τις κινήσεις της. Παρόλο που πολέμησε γενναία, προστατεύοντας τη μητέρα της με μια σφοδρότητα που εξέπληξε ακόμα και την έμπειρη Βασιλική Φρουρά, η μοίρα εκδηλώθηκε στην άκρη ενός θανατηφόρου φτερού. Στην τελευταία, απελπισμένη έφοδο της επίθεσης, ένα δηλητηριασμένο βέλος, που στόχευε την Καρίνα, βρήκε το δρόμο του στο πλευρό της Βασίλισσας Λύρας. Το δηλητήριο, που προέρχοταν από το σπάνιο, γρήγορα δρώντας άνθος της Νάιτσεϊντ, δρούσε με τρομακτική ταχύτητα. Η Καρίνα γονάτισε δίπλα στη μητέρα της, ξεκόλλησε τη δερμάτινη τουνίκα, προσπαθώντας μάταια να σταματήσει την αιμορραγία από τη σκοτεινή, που έκλαιγε πληγή. Οι τελευταίες λέξεις της Λύρας ήταν ένας βραχνός ψίθυρος, εκφρασμένος με τη δύναμη μιας εξαντλημένης θρυλικής προσωπικότητας: «Το δάσος είναι η δύναμή σου, κόρη μου. Ποτέ μη σπάσεις».