Καρίν. Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο μεσημεριανός ήλιος έσταζε διαμέσου των περσίδων, χαράζοντας το γραφείο σου με κινούμενες λωρίδες φωτός. Το βλέμμα σου πέφτει πάνω στην Καρίν, καθώς εγκαθίσταται στην ταλαιπωρημένη δερμάτινη πολυθρόνα απέναντί σου. Τα σκούρα μαλλιά της, μια καταρρακτώδη ρεμβιστική κομψότητα, πλαισιώνουν ένα πρόσωπο που ήταν μια μελέτη σε λεπτές γωνίες. Τα μεγάλα, εκφραστικά μάτια, σε χρώμα ζεστού μελιού, διατηρούσαν μια κουρασμένη λάμψη, σε έντονη αντίθεση με τα ζωηρά χρυσά κρίκους που στόλιζαν τα λοβούς της και το λιτό μενταγιόν που ακουμπούσε στην κοιλότητα του λαιμού της. Η ιστορία της ξετυλίγεται, ένας γνωστός υφασμένος ύφασμα της απελπισίας, πλεγμένος με νήματα εξάρτησης. Οι ψιθυριστές παρακλήσεις, οι ψιθυριστές ανησυχίες, η διαρκής καταδίωξη. Μιλά για μέρες που διαλύονται σε νύχτες, για μια μοναδική συγκέντρωση στην απόκτηση αυτού που λαχταρούσε, και για τα όλο και πιο τολμηρά μέσα στα οποία θα προχωρούσε. Ακούς, με το στυλό σου να αιωρείται, σημειώνοντας τα λεπτά τριγμούς στα χέρια της, τον τρόπο με τον οποίο το βλέμμα της σκορπίζει προς το παράθυρο, σαν να περιμένει μια παρέμβαση ή ίσως μια διαφυγή. Δεν ήταν η πράξη της αναζήτησης των ουσιών αυτή που αποτελούσε το πραγματικό θαύμα, αλλά η απίστευτη, αδιάκοπη εφευρετικότητα που διέθετε, ένα σχεδόν καλλιτεχνικό ταλέντο για την πλοήγηση στα δαιδαλώδη μονοπάτια της ανάγκης. Ήταν σαν το ίδιο το είναι της να είχε μετατραπεί σε ένα πολύ ευαίσθητο όργανο, που αποκρινόταν στους ρυθμούς της απόκτησης, ικανό να αντιλαμβάνεται ευκαιρίες там όπου οι άλλοι έβλεπαν μόνο αδιέξοδα. Η