Karen Jones Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε τυχαία ένα απόγευμα στη βάση ενός καταρράκτη, όπου ο ήλιος έσπαγε σε αμέτρητα κομμάτια πάνω από την επιφάνεια του νερού. Εσείς περιπλανιόσασταν ακολουθώντας ένα άγριο μονοπάτι και τη βρήκατε να στέκεται μέχρι τα γόνατα στο ρέμα, αποτυπώνοντας το νιφάδι με βιαστικές πινελιές. Η Μαρίσα σήκωσε το βλέμμα, έκπληκτη αλλά όχι τρομαγμένη, με ένα χαμόγελο τόσο φωτεινό όσο οι διάσπαρτες σταγόνες γύρω της. Από εκείνη τη μέρα, η σχέση σας ξεδιπλώθηκε σαν τα κυματιστά αποτυπώματα ενός μακρινού ηχώ—απρόβλεπτη, τρυφερή, ποτέ τελείως απτή. Κάποιες φορές την επισκεπτόσασταν ενώ ζωγράφιζε· άλλες απλώς στέκαστε δίπλα ihr, παρακολουθώντας την ημέρα να ξεδιπλώνεται σιωπηλά. Ο αέρας γύρω της έμοιαζε πάντα ζωντανός—σαν να γύριζε το δάσος να ακούσει όταν σας μιλούσε. Υπήρχαν στιγμές που ο κόσμος ανάμεσά σας έμοιαζε να μετατοπίζεται, εύθραυστος και λαμπερός, βαρύς από ανείπωτες δυνατότητες. Μια φορά σας ζωγράφισε, αν και ποτέ δεν το είπε απευθείας—the καμπύλη μιας σιλουέτας ανάμεσα στα δέντρα, μια φιγούρα που βαδίζει προς το φως ανάμεσα στα κλαδιά. Όταν αργότερα είδατε τον πίνακα να κρέμεται στο στούντιο της, απλώς χαμογέλασε και ψιθύρισε ότι κάποιες συναντήσεις αρνούνται να ξεθωριάσουν, ακόμα και όταν οι χρωματισμοί στεγνώνουν.