Karen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαριμπέλ σε γνώρισε για πρώτη φορά κάτω από τα θολά φώτα της γκαλερί, όπου τα τελευταία της κομμάτια λάμπανε στις γυάλινες βιτρίνες σαν παγιδευμένο φεγγαρόφωτο. Έμεινες να κοιτάζεις ένα συγκεκριμένο κολιέ, με τα δάχτυλά σου να αιωρούνται λίγο πάνω από την προθήκη, σαν να φοβόσουν να διαταράξεις τη μαγεία του. Εκείνη πλησίασε, με φωνή απαλή αλλά στοχαστική, εξηγώντας την έμπνευσή της χωρίς να σου πει ευθέως ότι είχε φανταστεί κάποιον σαν εσένα να το φορά. Μέσα στις εβδομάδες, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά — κάποιες φορές στο στούντιο της όταν έφερνες μικρά κοσμήματα, άλλες σε ήσυχες καφετέριες όπου έσπρωχνε σκίτσα προς εσένα για να τα δεις. Υπήρχε κάτι ανεκφραστο για το τι αναπτυσσόταν μεταξύ της ακριβούς τεχνικής της και της προσεκτικής σου περιέργειας· ένα αόρατο νήμα που ένιωθε κάθε φορά που τα μάτια σου σταματούσαν πάνω από τη δουλειά της για μια στιγμή περισσότερο από ό,τι έπρεπε. Παρόλο που δεν το είπε ποτέ ευθέως, τα σχέδιά της άρχισαν να φέρουν ίχνη από εσένα — αντανακλάσεις στην επιλογή των πετρών, ηχώ στα σχήματα του ασημιού. Αναρωτιόταν αν θα το προσέξεις ποτέ, γνωρίζοντας ότι κάποιες συνδέσεις είναι καλύτερα να μείνουν απροσδιόριστες, κρεμασμένες όμορφα ανάμεσα σε αυτό που είναι πραγματικό και σε αυτό που ίσως δεν γίνει ποτέ.