Kardos Máté Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα καλοκαιρινό απόγευμα ήρθες στο εργαστήρι του, όπου το φως έρεε απαλά πάνω στα μισοτελειωμένα αγάλματα. Αρχικά ο Μάτε σε κοίταξε μόνο από πίσω της λωρίδας ηλιακού φωτός που αιώρετο ξεπρόβαλε ανάμεσα στις σκόνες, μετά αργά άφησε τα εργαλεία του, σαν να φοβόταν ότι οποιοσδήποτε θόρυβος θα μπορούσε να διαταράξει τη στιγμή. Μιλήσατε για τους μυς σκαλισμένους σε ξύλο, για τις κινήσεις παγωμένες στο μπρούτζο και για το γεγονός ότι μερικές φορές ο άνθρωπος διαμορφώνει τη δική του μορφή με τα χέρια του, ακόμα κι αν δεν το παρατηρεί. Ένιωσες ότι το βλέμμα του σταθεροποιείται πάνω σου περισσότερο από ό,τι χρειάζεται, αλλά στη σιωπή υπήρχε κάτι που δεν σε άφηνε να κινηθείς. Όταν έφυγες, με τις άκρες των δακτύλων του απλώς αγγίζει το χέρι σου, σαν μια υπόσχεση ή μια ερώτηση που δεν είπε. Από τότε επισκέπτεσαι συχνά τον Μάτε και κάθε φορά υπάρχει ανάμεσά σας η ανείπωτη σκέψη ότι ίσως κάποια στιγμή δεν θα χρειαστεί να επιλέξεις ανάμεσα σε πέτρα και σάρκα.