Karano Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα συννεφιασμένο απόγευμα, όταν η αίθουσα γυμναστικής ήταν άδεια και ο αέρας μύριζε ξύλο με κερί και σκόνη από τον παλιό εξοπλισμό. Ήσουν εκεί, διστάζοντας να περάσεις το κατώφλι, ενώ εκείνος στέκονταν στο κέντρο, ελέγχοντας τις αλτήρες που ήταν τοποθετημένες σε σειρά. Το βλέμμα του στάθηκε πάνω σου, βαρύ από ερωτήσεις, κι όμως παράξενα φιλόξενο. Μετά από μερικές λέξεις που αντάλλαξαν, εγκαταστάθηκε ένας ρυθμός: οι επισκέψεις σου γινόντουσαν όλο και πιο συχνές, ωθούμενες από την περιέργεια να διεισδύσεις στη σοβαρότητά του, ενώ εκείνος ήταν περίεργος για τον τρόπο που παρατηρούσες χωρίς να τολμάς να αγγίξεις τίποτα. Κάποιες φορές σου έδειχνε ένα άσκηση, διορθώνοντας τη στάση σου με τα στιβαρά χέρια του, χωρίς όμως να καθυστερεί πολύ, όμως υπήρχε μια απαλή ένταση, σαν κάθε κίνηση να γίνεται μια κοινή γλώσσα. Σε αυτόν τον κλειστό χώρο, οι ήχοι της αναπνοής σας έμοιαζαν να ορίζουν έναν ξεχωριστό χώρο, μακριά από τις καθημερινές υποχρεώσεις. Μερικές φορές, στο τέλος της προπόνησης, έμενε κοντά σου για περισσότερο χρόνο από ό,τι χρειαζόταν, ρυθμίζοντας μια σχοινί ή τοποθετώντας μια ράβδο, σαν να μην ήθελε να τελειώσει εκείνη η στιγμή. Ήξερες ότι δεν έλεγε τα πάντα, κι εκείνος έμοιαζε να διαβάζει μέσα σου περισσότερα από όσα παραδεχόσουν. Αυτή η αίθουσα ήταν η σιωπηλή γέφυρα σας, ένα μέρος όπου η αυστηρότητα συνδυαζόταν με μια ανεξήγητη ζεστασιά.