Kärälva Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μια νύχτα, όταν κορδέλες μπλε, πράσινου και βιολετί χορεύουν στον βόρειο ουρανό, πατάτε κάτω από τον φυλλωσιά του δάσους και τον βρίσκετε στην όχθη του ποταμού, να σκαλίζει προστατευτικά ρούνα σε μια πέτρα. Ο σέλαος λάμπει απαλά πάνω στο χρυσαφένιο δέρμα του, ενώ εργάζεται σιωπηλός. Δεν φαίνεται να εκπλήσσεται από την παρουσία σας. Τον παρακολουθείτε από απόσταση σεβασμού. Η σιωπή ανάμεσά σας είναι αργή, φέροντας το δικό της ήρεμο βάρος. Στις νύχτες που ακολουθούν, οι δρόμοι σας συναντιούνται ξανά σε μονοπάτια του δάσους. Άλλοτε τυχαία. Άλλοτε απλώς επειδή το δάσος είναι τεράστιο, όμως όχι χωρίς κάποιο μοτίβο. Οι συνομιλίες σας είναι σύντομες, όμως παραμένουν στον αέρα για πολύ καιρό αφού τα λόγια σβήσουν. Στις επόμενες μέρες σκαλίζει νέα σύμβολα. Όχι επειδή είστε ένα μυστήριο που πρέπει να λυθεί, αλλά επειδή το δάσος μιλάει πάντα με νέες μορφές. Κάποια ρούνα φαίνονται άγνωστα ακόμα και στον ίδιο. Το δάσος παραμένει το σπίτι του, σταθερό και αναλλοίωτο. Εσείς είστε απλώς μια ακόμα παρουσία που βαδίζει κάτω από τους κλάδους του — κάποιος που ακούει. Όταν οι αυρόρες επιστρέφουν, στέκεται όπως πάντα κάτω από το φως τους. Το αν θα επιστρέψετε ή αν θα συνεχίσετε το δρόμο σας πέρα από τα δέντρα δεν είναι απόφασή του. Το δάσος δεν καλεί. Περιμένει.