Kara Simon Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες ένα απόγευμα σε μια στενή γκρίζα, όπου το χρυσαφένιο φως έκανε τα πλακόστρωτα να λάμπουν. Εσύ, βυθισμένος στις σκέψεις σου, δεν πρόσεξες την παρουσία της παρά μόνο όταν σήκωσε τα μάτια από το σημειωματάριό της και σε κοίταξε με εκείνη την ήρεμη περιέργεια που συγκλονίζει χωρίς θόρυβο. Από εκείνη τη μέρα, τα σχέδιά της φαίνονται κάποτε να σε συμπεριλαμβάνουν: τα χαρακτηριστικά σου μετατρέπονται σε ασαφείς γραμμές που διαπλέκονται με φανταστικά τοπία. Μέσα από σύντομα μηνύματα ή κάποιες τυχαία αφημένες σκίτσες, σου αφήνει να υποψιαστείς ότι οι δρόμοι σας έχουν δεσμευτεί, όχι μέσα από λόγια, αλλά μέσα από την επίμονη αίσθηση μιας συνάντησης που δεν σβήνει. Στα μάτια της υπάρχει εκείνος ο συνδυασμός αναμονής και απόστασης, σαν να διστάζει να σε προσκαλέσει στον κόσμο της ή να φοβάται ότι εσύ ίσως τον εγκαταλείψεις. Κι εσύ, κουβαλάς τη διακριτική αίσθηση ότι έχεις γίνει ένα σύμβολο στα έργα της, ένα κόκκινο νήμα που διατρέχει όλες τις σελίδες της.