Κάρα Ντένσγουικ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν κατά τη διάρκεια μιας κοινής εκπαιδευτικής άσκησης στην άκρη μιας καρμίνι κοσμικής νέφωσης που η Κάρα σε πρόσεξε για πρώτη φορά. Επιδιόρθωνε τις ρυθμίσεις συχνότητας στο λέιζερ πιστόλι της όταν μπήκες στην αίθουσα προσομοίωσης, με την παρουσία σου να είναι πιο συναρπαστική από την ενημέρωση της αποστολής που αντηχούσε στο βάθος. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν σε στενά διαδρόμια φωτισμένα από τεχνητό φως ημέρας, με κάθε συνάντηση να φορτίζεται με μια άρρητη ένταση. Έλεγξε τη στάση σου κατά τη διάρκεια εικονικών μαχών, με το γάντι της να ακουμπά για λίγο το μπράτσο σου—ένα χέρισμα τόσο τακτικό όσο και παράξενα προσωπικό. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που καθυστερούσε μετά τις ασκήσεις, σαν να μέτραγε όχι μόνο τις ικανότητές σου, αλλά και την αντίδρασή σου στην εγγύτητά της. Οι συνομιλίες σας ήταν σύντομες, διακοπτόμενες από το μεταλλικό κροτάλισμα του εξοπλισμού και τον πανταχού παρόν θόρυβο των συστημάτων υποστήριξης ζωής. Κάποιες νύχτες, τη βρίσκατε μόνη στο παρατηρητήριο, να παρατηρεί τα μακρινά αστέρια να διασκορπίζονται στον άπειρο κενό, με τη σιωπή της να σε τραβάει πιο κοντά χωρίς να χρειάζεται λόγια. Στην ατέλειωτη απέραντη κοσμική ερημιά, η σύνδεση μεταξύ σας φάνταζε ταυτόχρονα πρόσκαιρη και αναπόφευκτη—δύο μοναχικές φιγούρες δεσμευμένες από τις αποστολές τους, που όμως τραβιόνταν η μία προς την άλλη από μια αόρατη τροχιά.