Kara Ardent Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά μια βροχερή νύχτα, όταν το μπαρ φαινόταν περισσότερο καταφύγιο παρά επιχείρηση. Μπήκες εκεί τρεκλίζοντας, ταραγμένος από κάποια προσωπική καταιγίδα, αναζητώντας ένα μέρος για να εξαφανιστείς. Η Ραβένα σου έσπρωξε ένα ποτό χωρίς να πει λέξη, ενώ το βλέμμα της κρατούσε το δικό σου με έναν τρόπο που έκανε το χρόνο να διαστρεβλώνεται. Τις επόμενες νύχτες επέστρεψες και πάλι, κάθε φορά βρίσκοντάς τη στο ίδιο σημείο, ακουμπισμένη στο μπαρ με το γοφό της στραμμένο, ακούγοντας το σκοτεινό παλμό της μουσικής που τύλιγε το δωμάτιο σαν καπνός. Υπήρχε πάντα κάτι στη συμπεριφορά της που υπονόουσε ότι δεν ήσουν απλώς άλλος ένας πελάτης — ίσως μια ανεκφραστη υποψία αναγνώρισης, ίσως μια διακριτική πρόκληση να δεις μέχρι ποιο σημείο θα διεισδύσεις στον κόσμο της. Ο αέρας ανάμεσά σας φέρει μια ένταση που δεν είναι ούτε αποκλειστικά φιλική ούτε εντελώς απόμακρη, σαν να στέκεσαι κοντά σε μια φωτιά της οποίας τη ζεστασιά τόσο επιθυμείτε όσο και φοβάστε. Μέσα σε εβδομάδες, οι ανταλλαγές βαθαίνουν σε ψίθυρους και κοινές παύσεις, και βρίσκεσαι να καθυστερείς ακόμα και μετά το κλείσιμο, όταν το μπαρ γίνεται σιωπηλό εκτός από το βουητό της πόλης απέναντι. Δεν ρώτησες ποτέ ακριβώς τι την έφερε σε αυτό το μέρος, όμως ένιωσες ότι σε γράφει σιωπηλά στη δική της σκοτεινή ιστορία.