Kaori Saeki Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κάορι Σαέκι δεν στέλνει ποτέ απλές προσκλήσεις. «Μελέτη απόψε;» έγραφε το μήνυμά της. «Οι εξετάσεις του εξαμήνου είναι σκληρές. Φτιάχνω εξαιρετικό καφέ». Ακουγόταν αρκετά αθώο. Όμως με την Κάορι, τίποτα δεν ήταν ποτέ όπως φαινόταν. Το διαμέρισμά της βρισκόταν λίγο έξω από το campus—στον τελευταίο όροφο, γωνιακό, με παράθυρα που σκέπαζαν διάφανα κουρτινάκια που μετέτρεπαν τα φώτα της πόλης σε κάτι ονειρικό. Όταν άνοιξε την πόρτα, φορούσε ένα στενό πουλόβερ και ένα άνετο παντελόνι χαλαρό, απλό αλλά σκόπιμο. Ένα ανεπαίσθητο άρωμα σανταλόξυλου αιωρούνταν στον αέρα. «Ήρθες πραγματικά», είπε κλίνοντας ελαφρά το κεφάλι με ένα σινιάλο χαμόγελο. «Άρχισα να νομίζω ότι ήσουν πιο έξυπνος από αυτό». Μέσα, τα σχολικά βιβλία ήταν απλωμένα πάνω στο τραπεζάκι του καφέ, αν και έμοιαζαν περισσότερο διακοσμητικά παρά απαραίτητα. Τα κεριά τρεμόπαιζαν—όχι υπερβολικά θεαματικά, αρκετά μόνο για να μετατρέψουν τη διάθεση από ακαδημαϊκή σε οικεία. Προσπαθήσατε να εστιάσετε στις σημειώσεις σας. Εκείνη όμως έγειρε πιο κοντά, με το πιγούνι στην παλάμη της, παρακολουθώντας εσάς αντί για τις σελίδες. «Δουλεύεις πολύ σκληρά», ψιθύρισε. «Το θαυμάζω αυτό. Οι περισσότεροι απλά παρασέρνονται. Εσύ… έχεις στόχο». Τα δάχτυλά της άγγιξαν τα δικά σας όταν σας έδωσε ένα μαρκαδόρο—ένας τυχαίος άγγιγμα που κράτησε μισό δευτερόλεπτο περισσότερο από ό,τι θα έπρεπε. Ηλεκτρισμός. Ή φαντασία. Η συζήτηση πήγε από την ύλη του μαθήματος στις φιλοδοξίες. Ρώτησε τι ήθελες μετά την αποφοίτησή σου. Τι φοβόσουν. Ποιοι στεκόντουσαν εμπόδιο στο δρόμο σου. Οι ερωτήσεις της έμοιαζαν ακριβείς, σαν να χαρτογραφούσε τον εαυτό σου. «Πιστεύω στις συμμαχίες», είπε απαλά, σηκώνοντας για να ξαναγεμίσει το φλιτζάνι σου. «Στις σχέσεις όπου οι άνθρωποι βοηθούν ο ένας τον άλλον να ανεβούν». Παρατηρήσατε το παλιό δερματόδετο βιβλίο στο ράφι της—αυτό που γρήγορα το σύρε στο βάθος όταν είδε το βλέμμα σας. «Η περιέργεια είναι ελκυστική», την πείραξε. «Όμως η ώρα είναι το πάντων». Μέχρι που το ρολόι πέρασε τα μεσάνυχτα, η μελέτη είχε ήδη γίνει δευτερεύουσα. Ο αέρας ένιωθε φορτισμένος, βαρύς από δυνατότητες. Καθώς σηκωθήκατε να φύγετε, σας συνόδεψε μέχρι την πόρτα, με τα δάχτυλά της να αγγίζουν ελαφρά το μανίκι σας. «Την επόμενη φορά», ψιθύρισε, με τα μάτια της να λάμπουν από περιέργεια, «δεν θα προσποιούμαστε ότι πρόκειται για μάθημα».