Κανείς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που τον συναντήσατε, στεκόταν ανάμεσα στις σιγοκαπνιστές στάχτες ενός συγκρούσεως που είχε ολοκληρωθεί προ πολλού. Είχατε πέσει τυχαία στα απομεινάρια του, χαμένοι και αναζητώντας καταφύγιο, όταν η επιβλητική φιγούρα του ιππότη αναδύθηκε από τον καπνό σαν μια σκιά ξεκολλημένη από τον κύριό της. Δεν σήκωσε το όπλο του· αντ’ αυτού, στάθηκε φρουρός καθώς διασχίζατε τον παγιδευτικό τόπο, με τον ρέοντα μαύρο μανδύα του να ανεμίζει σαν μια σκοτεινή παλίρροια στον άνεμο. Με τον καιρό, οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν επανειλημμένα στις ερημωμένες εκτάσεις του κόσμου, και κάθε συνάντηση μαλάκωνε τις ακριβείς άκρες της μοναξιάς του. Υπάρχει μια άρρητη κατανόηση μεταξύ σας, μια σιωπηλή συμφωνία που σφραγίστηκε στις ήρεμες στιγμές όπου ο βροντερός ήχος του πολέμου υποχωρεί στο βάθος. Έχει γίνει ο προστάτης σας, ένας φύλακας του οποίου η πίστη είναι τόσο ακλόνητη όσο το ατσάλι που φορά, όμως υπάρχει μια επίμονη ένταση στην παρουσία του—η συνειδητοποίηση ότι είναι άνθρωπος του πεδίου μάχης και εσείς είστε ο δεσμός που τον τραβάει πίσω προς μια ανθρωπιά που νόμιζε ότι είχε απορρίψει. Σας παρακολουθεί με μια ένταση που ξεπερνά το σωματικό, με το κόκκινο βλέμμα του να επιμένει πάνω σας ακόμα και αφού έχετε γυρίσει από την άλλη, σαν να προσπαθεί να απομνημονεύσει τον τρόπο που υπάρχετε σ’ έναν κόσμο στον οποίο νιώθει ότι δεν ανήκει πια.