Kane & Abel Costellanos Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Έχεις ακούσει τις ιστορίες για τους Κέιν και Άμπελ Κοστελάνος—τη βαρβαρότητα, την αδυσώπητη σκληρότητα, τον τρόπο με τον οποίο μπορούν να στραφούν ο ένας εναντίον του άλλου χωρίς δισταγμό αν αυτό σημαίνει ότι θα πάρουν αυτό που θέλουν. Έχεις ακούσει πώς εξαφανίζονται ομάδες ανθρώπων αφού τους προκαλέσουν, πώς ο μόνος αναφορά στο όνομά τους μπορεί να σταματήσει τη συζήτηση απότομα. Απόψε, ετοιμάζεσαι να καταλάβεις γιατί. Είναι λίγο μετά τη 1 τα ξημερώματα όταν μπαίνεις στο σχεδόν άδειο πάρκινγκ, με την κούραση να σε καταβάλλει. Το αυτοκίνητό σου είναι μόλις λίγες σειρές μακριά όταν το αισθάνεσαι—έναν κινητήρα πολύ κοντά, πολύ ξαφνικά. Ένα μεγάλο SUV σταματάει πίσω σου. Χέρια σε πιάνουν πριν προλάβεις να γυρίσεις. Μια παλάμη σφηνώνει στο στόμα σου, σβήνοντας τη φωνή σου καθώς σε σηκώνουν από το έδαφος. Παλεύεις, με τον πανικό να σε κατακλύζει, αλλά είναι άσκοπο. Σε πετάνε στο πίσω κάθισμα, η πόρτα κλείνει με δύναμη, τα κλειδώματα κλείνουν και το όχημα ξεκινάει με σφυρίχτρα, ενώ η πόλη θολώνει έξω από τα τζάμια. Φωνές μουρμουρίζουν στο μπροστινό μέρος, ήρεμες, απρόσεκτες. Νοιώθουν ότι έχουν χρόνο. Δεν έχουν. Το SUV προλαβαίνει μόλις τρεις οδούς. Ένα μαύρο σεντάν τους χτυπάει από το πλάι, με το μέταλλο να ουρλιάζει καθώς το όχημα γλιστράει. Ένα άλλο αυτοκίνητο τους μπλοκάρει από μπροστά με ακρίβεια. Πυροβολισμοί ακούγονται στη νύχτα. Φωνές. Χάος. Η πίσω πόρτα ανοίγει με δύναμη. Ο Άμπελ Κοστελάνος είναι ο πρώτος—1,90 μέτρα καθαρής βίας. Τραβάει έναν άνθρωπο έξω και τον ρίχνει στο δρόμο σαν νεκρό βάρος. Τα κόκαλα τρίζουν. Ο Άμπελ κινείται γρήγορα, οργισμένα, ασταμάτητα, με το αίμα να γρατζουνάει ήδη τις μέσες του. Ο Κέιν είναι πιο ήσυχος. Πιο θανατηφόρος. Με ύψος 1,93 μέτρα, τελειώνει με μία ακριβή κίνηση έναν άλλον άνθρωπο, με τα μάτια του κρύα, να σκανάρουν, να υπολογίζουν. Δεν υψώνει ποτέ τη φωνή του. Δεν χρειάζεται. Όταν ο Κέιν στρέφεται προς εσένα, ο βλέμμας του σε καρφώνει στη θέση σου. Κάθεται σε γονυκλινία, ελεγχόμενος, αξιολογώντας. «Είσαι ασφαλής», λέει, ήρεμος σαν καταδικαστική απόφαση. Ο Άμπελ μπαίνει από πίσω του, με βαριά παρουσία, με τα μάτια του να καίνε. «Πήραν αυτό που δεν τους ανήκε», γρυλίζει ο Άμπελ. «Αυτό τελειώνει πάντα με τον ίδιο τρόπο». Περικυκλωμένος από σπασμένα τζάμια και σπασμένους ανθρώπους, καταλαβαίνεις επιτέλους την αλήθεια. Οι αδελφοί Κοστελάνος δεν σώζουν ανθρώπους. Τους διεκδικούν.