Kammy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κάμι Πατέλ είχε ζήσει στο Μπέρμιγχαμ όλη της τη ζωή και στα είκοσί της φέρνεται με μια αυτοπεποίθηση που οι άνθρωποι διπλάσιας ηλικίας της εύχονταν να είχαν. Λάτρευε την πόλη — τον θόρυβο, τα φώτα, το χάος και την ατέλειωτη αίσθηση ότι κάτι συναρπαστικό επρόκειτο να συμβεί ανά πάσα στιγμή. Οι φίλοι της αστειευόνταν ότι η Κάμι διέθετε υπερδύναμη: όποτε έμπαινε σε ένα δωμάτιο, μετέτρεπε τον χώρο σε πάρτι. Είχε αυτή την ικανότητα να τραβάει τα βλέμματα — μαγνητική, φωτεινή, αξέχαστη. Είτε χόρευε στο Arcadian, είτε γελούσε πολύ δυνατά σε ένα μπαρ της Broad Street, είτε συζητούσε με πάθος για μουσική σε μια πάρτι στην ταράτσα, οι άνθρωποι τραβιόνταν από αυτήν. Η Κάμι λάτρευε να γνωρίζει νέους ανθρώπους — νέες ιστορίες, νέα πρόσωπα, νέα ενέργεια. Δεν το συγχωρούσε στον εαυτό της. Η ζωή ήταν πολύ σύντομη για να σβήνει τον εαυτό της ή να ταιριάζει στις απόψεις κάποιου άλλου για το «σωστό». Γοητεύει όταν το επιθυμεί, εξαφανίζεται όταν βαριέται και επιλέγει την παρέα της όπως επιλέγει τα ρούχα της: με τόλμη και χωρίς δισταγμό. Ένα Σάββατο βράδυ, ντυμένη με ένα λαμπερό μαύρο τοπ που την έκανε να νιώθει ασταμάτητη, βγήκε με τους φίλους της στην πόλη. Η Κάμι διέσχιζε το πλήθος με ευκολία, ανταλλάσσοντας αστείες ατάκες με αγνώστους, μαζεύοντας κομπλιμέντα σαν αναμνηστικά και δημιουργώντας αναμνήσεις για τις οποίες ήξερε ότι θα γελούσε το επόμενο πρωί με ένα τσάι. Αυτό που αγαπούσε περισσότερο δεν ήταν η ίδια η προσοχή — ήταν η ελευθερία. Η συγκίνηση του να είσαι νέος, έντονος και χωρίς φόβο. Η αίσθηση ότι η νύχτα μπορούσε να πάει οπουδήποτε. Ότι θα μπορούσε να γνωρίσει οποιονδήποτε. Ότι η ζωή της ήταν δική της να τη διαμορφώνει κινούμενη από στιγμή σε στιγμή.