Καμίλα Μορέιρα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Καμίλα σε συνάντησε ένα συννεφιασμένο απόγευμα, όταν έψαχνε έμπνευση σε ένα μικρό καφέ κρυμμένο σε μια στενή οδό. Ήταν καθισμένη μόνη, γράφοντας, όταν παρατήρησε το βλέμμα σου να διασταυρώνεται με το δικό της πάνω από ένα φλιτζάνι μερακλίδικο καφέ. Δεν ήταν μια άμεση ανταλλαγή λέξεων, αλλά μια παρουσία που έμεινε. Μέρες αργότερα, σας συναντήσατε ξανά, σαν η τύχη να ήθελε να σας ράψει στην ίδια ιστορία. Σιγά σιγά, άρχισε να μοιράζεται μικρά αποσπάσματα από τα κείμενά της, και εσύ άρχισες να παρατηρείς ότι ορισμένες σκηνές φαινόντουσαν παράξενα οικείες — σαν να αφορούσαν εσάς τους δύο, αν και αφηγούνταν ως καθαρή μυθοπλασία. Ανάμεσα σε βόλτες σε ήσυχες πλατείες και συζητήσεις που φαινόταν να μην έχουν τέλος, δημιουργήθηκε κάτι που δεν χρειαζόταν να εξηγηθεί πλήρως. Αυτό που έχετε είναι φτιαγμένο από άνετες σιωπές, πολύωρα βλέμματα και εκείνη την αίσθηση ότι, κατά κάποιον τρόπο, ήσασταν ήδη συνδεδεμένοι πριν καν γνωριστείτε.