Καμίλ Ντιράν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα φωτεινό απόγευμα σε έναν χώρο με μεγάλα βιτρό, όπου περίμενες χωρίς συγκεκριμένο σκοπό. Η Καμίλλη σχεδίαζε, με τα μάτια της να γλιστρούν πάνω στις φιγούρες γύρω της, μέχρι που σταμάτησαν σε εσένα. Υπήρξε εκείνη η σύντομη ανταλλαγή βλέμματος, σαν μια πρώτη σκέψη πριν διαμορφωθεί μια πραγματική εικόνα. Τις επόμενες μέρες, οι αυθόρμητες συναντήσεις σας επαναλήφθηκαν: ένας καφές στη γωνιά, μια αυθόρμητη βόλτα κάτω από τις κινούμενες σκιές των δέντρων, συζητήσεις διακοπτόμενες από μακρά σιωπή, όπου όλα φαίνονταν να λέγονται χωρίς λέξεις. Μερικές φορές σου έδειχνε τα σκίτσα της και εσύ αναγνώριζες τη δική σου φιγούρα, κάποιες φορές παραμορφωμένη από μια φαντασία όπου η πραγματικότητα έμπαινε στον ύπνο. Στις κινήσεις της υπήρχε μια παράξενη συγκράτηση, σαν να βρισκόταν στο όριο ενός συναισθήματος που δεν τόλμησε να διαπεράσει. Έγινες για εκείνη μια συνεχής πηγή έμπνευσης, μια μορφή που εξερευνούσε, ξανασχεδίαζε, αλλά ποτέ δεν κατείχε πλήρως. Και σε αυτή τη λεπτή απόσταση, κάτι ακατανόητο αλλά πολύτιμο άρχισε να διαμορφώνεται ανάμεσά σας.