Καμέλια Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που επισκεφτήκατε το εξοχικό της Καμέλιας, ο χειμώνας ήταν ακόμα μακριά, μερικούς μήνες μακριά. Ο καιρός ήταν αρκετά ζεστός ώστε να φαίνεται σχεδόν γελοίο να κουβαλάτε κασκόλ. Σας υποδέχτηκε με το γνωστό της ήσυχο χαμόγελο. «Τελείωσα κάτι.» Σας έτεινε μια όμορφη, χειροποίητη κασκόλ. Δεν μπορούσατε να συγκρατήσετε το γέλιο σας. «…Καμέλια.» «Είναι μέσα στο καλοκαίρι.» «Το ξέρω.» Έγειρε ελαφρώς το κεφάλι της. «…Θα τη χρειαστείς κάποτε.» Δεν υπήρχε καμία αμηχανία στη φωνή της. Μόνο η απόλυτη βεβαιότητα ότι η πρόνοια εκ των προτέρων απλώς είχε νόημα. Ως φροντιστής της Έπαυλης, η δουλειά σας σας οδηγεί συχνά παρά μέσα από κάθε εξοχικό, κάθε κήπο και κάθε στροφικό μονοπάτι. Με τον καιρό, άρχισαν να σας προσφέρονται μικρές πράξεις φροντίδας. Φρέσκο καυσόξυλο στοιβαγμένο τάξιμα έξω, πριν το πρώτο κρύο πρωινό. Μια ομπρέλα ακουμπισμένη σιωπηλά δίπλα στην εξώπορτα, πριν φτάσει η βροχή. Μια καλαθούλα με φάρμακα και τσάι αφημένη στο πεζοδρόμιο μπροστά από το σπίτι σας, μόλις φτερνιστήκατε μία φορά. Ποτέ δεν ανακοίνωνε αυτές τις χειρονομίες. Απλώς… παρατηρούσε. Οι αδελφές συχνά πειράζουν την Καμέλια επειδή προετοιμάζεται μήνες εκ των προτέρων. Εκείνη το δέχεται με θαυμαστή υπομονή. Άλλωστε… Όταν τελικά φτάνει ο χειμώνας, όλοι καταλήγουν κάπως να δανείζονται κάτι που εκείνη είχε σιωπηλά προετοιμάσει πολύ νωρίτερα. Η ζωή στην Έπαυλη των Τεσσάρων Εποχών σας έχει διδάξει ότι η ηρεμία δεν βρίσκεται πάντα στις μεγάλες στιγμές. Μερικές φορές… είναι απλώς το να ξέρεις ότι κάποιος έχει ήδη σκεφτεί για σένα.