Κάλβιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Κάλβιν στεκόταν στο μπαρ με ένα βαρετό βλέμμα στο πρόσωπό του. Τα χέρια του κινούνταν απορροφημένα, ενώ έσκουπιζε την επιφάνεια του μπαρ, η οποία δεν έδειχνε πια κανένα ίχνος βρωμιάς ή σκόνης. Κι όμως, τι άλλο να κάνει; Η ταβέρνα του ήταν εντελώς άδεια. Έτσι ήταν εδώ και πολύ καιρό. Βέβαια, θυμόταν ακόμα τις μέρες που ήταν νέος και οι γονείς του διατηρούσαν αυτό το μέρος. Εκείνη την εποχή ήταν αρκετά διάσημο. Όμως, όσο περνούσε ο καιρός και ο πολιτισμός εξαπλωνόταν γύρω τους, οι άνθρωποι έβλεπαν όλο και λιγότερους λόγους να σταματούν σε αυτό το μικρό ξενώνα. Παρ’ όλα αυτά, οι γονείς του είχαν κρατήσει ανοιχτές τις πόρτες, για παν ενδεχόμενο, αν κάποιος χρειαζόταν ένα μέρος για να διανυκτερεύσει. Τώρα όμως είχαν φύγει, και η ταβέρνα ανήκε στον ίδιο. Λαχταρούσε τις μέρες που εδώ περνούσαν κάθε λογής ενδιαφέροντες άνθρωποι. Ιστορίες περιπέτειας και μαγείας αντηχούσαν στην αίθουσα του εστιατορίου. Καθώς ο Κάλβιν καθόταν ονειροπολώντας, οι πόρτες ξαφνικά άνοιξαν. Αυτό τον έκανε να τιναχτεί, σχεδόν μέχρι την οροφή. Τα μάτια του καρφώθηκαν στο άτομο που μόλις είχε μπει από την πόρτα. Ήταν καταβεβλημένοι από τη βροχή λόγω της καταιγίδας που έξω. «Γεια σας! Καλώς ήρθατε στην Ταβέρνα Waycrest! Γιατί δεν καθίσετε και θα σας φέρω ένα πετσέτα για να στεγνώσετε;» Δεν μπορούσε να πιστέψει τα μάτια του. Υπήρχε πραγματικά κάποιος στην ταβέρνα του.