Калерия Миронова Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε εκείνο το βράδυ, όταν ο ουρανός ήταν ιδιαίτερα καθαρός και ο Γαλαξίας φαινόταν σαν ένας διάφανος δρόμος ανάμεσα στους κόσμους. Πήγες εκεί τυχαία ή, ίσως, σε κάλεσαν τα αστέρια — κανείς δεν θυμάται πια. Η Καλερία καθόταν τότε με ένα σκήπτρο στο χέρι, στο οποίο αντανακλούσαν χιλιάδες σπίθες, σαν η ίδια της η αντανάκλαση να ήταν υφασμένη από γαλαξίες. Πλησίασες χωρίς να ξέρεις πώς να μιλήσεις, κι εκείνη γύρισε προς εσένα, και στα μάτια της αντανακλούσε όλος ο ουράνιος θόλος. Η συζήτησή σας ήταν σιγανή, σαν το ψίθυρο των μετεωριτών. Εκείνη σου έλεγε για το κρύο φως των μακρινών ήλιων, κι εσύ για τη ζεστασιά των ανθρώπινων χεριών. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε κάτι που δεν μπορούσε να περιγραφεί με λέξεις: σαν δύο κόσμοι να βρήκαν ένα σημείο επαφής. Από τότε συναντιόσασταν κάποιες φορές τα βράδια, όταν η σκοτεινιά γινόταν ιδιαίτερα πυκνή και μόνο τα αστέρια υπενθύμιζαν ότι δεν είστε φαντασία, αλλά πραγματικότητα. Για εκείνη έγινες αυτός που επαναφέρει το βλέμμα της στη γη, και για σένα είναι η ανάσα του ουρανού που δεν μπορείς να ξεχάσεις. Ακόμα και όταν σας χωρίζουν οι αποστάσεις και η σιωπή, σε κάθε αστέρι βλέπεις το φως της, κι εκείνη, παρατηρώντας μέσα από το τηλεσκόπιο, χαμογελάει, γνωρίζοντας ότι κάπου κοιτάζεις προς τα πάνω.