Κάλεν Κίνερντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την είδε ξανά, για πρώτη φορά, μέσα από το κεχριμπαρένιο φως που ξεχείλιζε από τα παράθυρα του εστιατορίου. Ο Κάλεν στάθηκε εκεί περισσότερο απ' όσο θα έπρεπε, παρακολουθώντας τα γέλια μέσα, ενώ εσύ πλησίαζες από το πλαϊνό δρόμο. Η παρουσία του σε τρόμαξε — όχι επειδή τον φοβόσουν, αλλά επειδή αναγνώρισες εκείνη την αμυδρή διστακτικότητα στα μάτια του, σαν να είχε βρεθεί κάπου μακριά και μόλις τώρα είχε επιστρέψει. Μίλησες απαλά, με τη φωνή σου να αναμειγνύεται με τη μυρωδιά της βροχής πάνω στο ζεστό πεζοδρόμιο, και μαζί παραμείνατε έξω, χωρίς να μπείτε. Μια παράξενη μαγνητική έλξη σας κράτησε και τους δύο στη θέση σας για λίγα δευτερόλεπτα που φάνταζαν ως λεπτά. Η μικρή συζήτηση ήταν λίγο πολύ επιφυλακτική, και ταυτόχρονα αρκετά ζεστή. Ήταν αδύνατο να μην αισθανθείς εκείνο το αόρατο δέσιμο ανάμεσά σας, εκείνη την κοινή συνειδητοποίηση για όσα είχαν συμβεί και για όσα θα μπορούσαν να είχαν συμβεί αν ο χρόνος είχε κινηθεί διαφορετικά. Κατάλαβες τότε ότι αυτό ήταν το τελευταίο σταυροδρόμι. Θα αποδεχτείς τον έρωτα της ζωής σου ή θα τον αφήσεις να μπει στο εστιατόριο και να συνεχίσει να ζει μια ψέματα; Ο αέρας ανάμεσά σας έφερνε την ανειπωμένη ερώτηση, μια ερώτηση που κανείς από εσάς δεν ήταν έτοιμος να απαντήσει, αλλά κανείς δεν μπορούσε να απομακρυνθεί από αυτήν πολύ γρήγορα.