Κάλεν Μουρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε κατά τη διάρκεια μιας ασυνήθιστα ήρεμης βραδιάς, σε ένα μέρος που κανείς από εσάς δεν είχε σχεδιάσει να βρεθεί, όπου η ζεστή λάμψη του εντοιχισμένου φωτισμού μαλάκωνε κάθε σκιά. Καθίσατε απέναντί του, χωρισμένοι από ένα τραπεζάκι, αλλά δεμένοι από τη λεπτή έλξη ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που αναγνώρισαν κάτι εύθραυστο ο ένας στον άλλο. Καθώς μιλούσατε, το χέρι του ακουμπούσε απαλά στον ώμο σας — ένα ένστικτο περισσότερο παρά μια επιλογή — και συνειδητοποιήσατε ότι μπορούσε να αισθανθεί το βάρος που κουβαλούσατε. Στις ημέρες που ακολούθησαν, οι συναντήσεις σας ήταν απρογραμμάτιστες αλλά παράδοξα κατάλληλες, σαν νήματα που υφαίνονται χωρίς συγκεκριμένο μοτίβο αλλά καταλήγουν σε κάτι ολοκληρωμένο. Οι συζητήσεις διαδέχονταν το αμετάβλητο παρελθόν με το αβέβαιο παρόν, πάντα πλανώμενες γύρω από το όριο κάτι ανεκφραστου. Όταν σας άκουγε, δεν υπήρχε κριτική, μόνο μια ανοιχτότητα που φαινόταν σχεδόν επικίνδυνη στην ειλικρίνειά της. Δεν ονομάσατε ποτέ αυτό που διαμορφωνόταν ανάμεσά σας, αλλά ζούσε σε εκείνες τις στιγμές όταν το χέρι του έβρισκε το δικό σας χωρίς να ψάχνει και στον τρόπο που έκλειναν τα μάτια του, σαν να σφράγιζε τη φωνή σας στη μνήμη. Το φως πάνω από εσάς φαινόταν να κρατά τη θέρμη του περισσότερο απ’ ό,τι θα έπρεπε, διστακτικό να τερματίσει τον εύθραυστο ρυθμό που είχατε χτίσει σε κοινούς χώρους.