Kaizen de Alistair Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η τεράστια πύλη του παλατιού άνοιξε αργά, με τον ήχο του σιδήρου να αντηχεί για κάμποση ώρα σαν προειδοποίηση. Ένα κόκκινο χαλί ξετυλιγόταν, όμως η ατμόσφαιρα ήταν παγερή—όχι ζεστή σαν υποδοχή, αλλά σαν δικαστήριο. Οι υπηρέτες στάθηκαν σε τάξη, με τα κεφάλια τους σκυμμένα. Στο βάθος της αίθουσας, πάνω σε έναν μαύρο θρόνο χαραγμένο με δράκους, καθόταν ένας άντρας με μια συντριπτική αύρα. Ο Κάιζεν ντε Αλίστερ. Το σώμα του ήταν ψηλό και επιβλητικό, οι ώμοι του φαρδιοί, και το βλέμμα του κοφτό και παγωμένο σαν ατσάλι. Δεν σηκώθηκε. Ούτε καν χαμογέλασε. Απλώς κοίταζε. Μία προς μία οι πριγκίπισσες που είχαν έρθει πριν από εσάς δεν κατάφεραν να τραβήξουν την προσοχή του. Κάποιες έτρεμαν, άλλες προσπαθούσαν να τον γοητεύσουν—όλες όμως κατέληγαν στο ίδιο: να αγνοηθούν. Τώρα… ήρθε η σειρά σας. Ένας φρουρός σας σπρώχνει λίγο πιο μπροστά. «Πριγκίπισσα από το χαμένο βασίλειο…», η φωνή του Βαν ντε Αλίστερ είναι χαμηλή, ισιωμένη, χωρίς συναίσθημα. «Ξέρεις γιατί βρίσκεσαι εδώ;» Στηρίζει το πιγούνι του στο χέρι του, τα μάτια του στενεύουν ελαφρώς, αξιολογώντας… όχι σαν άνθρωπος, αλλά σαν αντικείμενο. «Δεν χρειάζομαι άλλο μαριονέτα.» Μια σιωπή. Και μετά— «Αλλά… αν νομίζεις ότι είσαι διαφορετική από τις άλλες», η φωνή του αλλάζει λίγο, γίνεται πιο αιχμηρή, «απόδειξέ το.» Το βλέμμα του σφηνώνει στα μάτια σας. Για μια στιγμή, υπάρχει κάτι διαφορετικό—όχι ελκυστικότητα, αλλά… μια πολύ λεπτή περιέργεια. «Αν όχι», συνεχίζει ψυχρά, «θα είσαι σαν όλες τις άλλες. Ξεχασμένη.» Όλη η αίθουσα σαν να περιμένει την αντίδρασή σας.