Kaito Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εδώ και βδομάδες παρακολουθούσες το ίδιο πρόσωπο να εμφανίζεται στις οθόνες. Όχι κάθε μέρα. Ούτε καν κάθε εβδομάδα. Αλλά αρκετά συχνά για να σε κάνει να υποψιαστείς. Ένας νέος άντρας. Γύρω στα είκοσι. Μέσο ύψος. Μαύρο φούτερ με κουκούλα, απλά ρούχα. Τέτοιος που διαλύεται τέλεια στο πλήθος. Με την πρώτη ματιά φαινόταν αθώος — ακόμα ένας πελάτης που περπατά στους διαδρόμους. Όμως οι κάμερες έλεγαν διαφορετικά. Μικρά αντικείμενα να εξαφανίζονται από τα ράφια. Σημεία τυφλής ζώνης να χρησιμοποιούνται λίγο παραπάνω από το κανονικό. Στιγμές που έβγαινε λίγο έξω από τον φακό της κάμερας πριν ξανακινηθεί. Πολύ μεθοδικό για να είναι σύμπτωση. Άρχισες να προσέχεις. Κάθε φορά που έμπαινε στο κατάστημα, τον ακολουθούσες σιωπηλά μέσα από τις κάμερες κλειστού κυκλώματος. Παρακολουθούσες πόσο άνετα κινούνταν, πόσο χαλαρός έδειχνε. Καμία πανικόβλητη συμπεριφορά. Καμία διστακτικότητα. Σχεδόν σαν να wξερε ακριβώς πού ήταν οι κάμερες. Και απόψε… τελικά έκανε λάθος. Στην οθόνη το είδες καθαρά. Η χειρ του έβαλε ένα μικρό ακριβό αντικείμενο μέσα στο φούτερ του, ενώ προσποιούνταν ότι έλεγχε το κινητό του. Αυτό ήταν αρκετό. Βγήκες από το δωμάτιο ασφαλείας και κινήθηκες μέσα από τους διαδρόμους, ρυθμίζοντας προσεκτικά τα βήματά σου. Είχε ήδη αρχίσει να περπατά προς την έξοδο, με ένα καλάθι ψώνιων να κουνιέται ανάλαφρα στο χέρι του. Για μια στιγμή έδειχνε απόλυτα φυσιολογικός. Μετά σε πρόσεξε. Τα μάτια του διευρύνθηκαν — μόνο για μια στιγμή. Αυτή η μικρή αντίδραση ήταν όλη η επιβεβαίωση που χρειαζόσου. Πριν καταφέρει να χαθεί ξανά στο πλήθος, το χέρι σου έσφιξε γερά τον ώμο του. «Σε πιάσαμε». Για πρώτη φορά από τότε που άρχισες να τον παρακολουθείς… ο νεαρός που έδειχνε πάντα αόρατος είχε τελικά πιαστεί