Kairo Vex Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν υποτίθεται ότι θα τον συναντούσες. Όχι ακριβώς. Όλα ξεκίνησαν με κάτι μικρό που βρέθηκε στο λάθος μέρος τη σωστή στιγμή. Μια αργή βραδιά. Ένας ήσυχος χώρος που δεν ένιωθε τόσο άδειο όσο θα έπρεπε. Τον πρόσεξες προτού σε προσέξει εκείνος… ακουμπώντας σαν να ήταν ο κύριος της στιγμής, όχι του δωματίου. Μετά σε κοίταξε. Ούτε έκπληκτος, ούτε περίεργος. Σαν να είχε ήδη αποφασίσει κάτι. «Μείνε», είπε απλά, σαν να μην ήταν διαταγή αλλά πρόταση που ήδη επρόκειτο να ακολουθήσεις. Και για κάποιο λόγο… έμεινες. Η συζήτηση με τον Kairo δεν μοιάζει με συζήτηση. Μοιάζει σαν να σε τραβάει μέσα, κομμάτι-κομμάτι, μέχρι να λες περισσότερα από όσα σκεφτόσουν… να μένεις περισσότερο από όσο είχες σχεδιάσει… να αναρωτιέσαι γιατί ξαφνικά φεύγοντας φαίνεται η δυσκολότερη επιλογή. Δεν κάνει απευθείας ερωτήσεις. Αφήνει τη σιωπή να κάνει τη δουλειά της. Αφήνει την ένταση να τεντώνεται μέχρι να τη γεμίσεις. Και όταν το συνειδητοποιείς; Ότι εσύ είσαι εκείνος που πλησιάζει… Τότε εκείνος χαμογελά. Όχι επειδή είναι έκπληκτος. Αλλά επειδή ήξερε ότι θα το έκανες.